کتاب بازدید اثر مارک اووه کلینگ نشر انتشارات کتابسرای تندیس

اسمش اشتفان است. دوباره. یسیره در یک عصر بارانی پاییزی در کافه‌ی هارد راک در خیابان کودام نشسته و اشتفان در برابرش قرار دارد. البته در تیندر با اشتفان آشنا شده و حالا او طرف مقابل قرارش است.

یک قرار ملاقات در روز چهارشنبه! چرا که نه؟ به چه دلیلی باید تمام زندگی شخصی‌اش را برای آخرهفته‌ها برنامه‌ریزی کند تا این‌که کاشف به عمل بیاید که یک بار دیگر هم بایستی شنبه‌ها سر کار حاضر شود؟

وقتی که اشتفان کافه‌ی هارد راک را پشت تلفن پیشنهاد کرده بود، یسیره بایستی خیلی خودش را کنترل می‌کرد تا با صدای بلند خنده سر ندهد. در عوض فقط کمی سر به سر او گذاشته بود. «یه لحظه صبر کن! من یه تلفن دیگه روی خط دارم. فکر می‌کنم که دهه‌ی هشتاده.»

اشتفان از پیشنهادش دفاع کرده بود: «برگرهای فوق‌العاده خوبی داره!»

پس حالا به همین دلیل در کافه‌ی هارد راک نشسته بودند و الحق که برگرها فوق‌العاده خوب بودند. حتی موسیقی زنده نیز اجرا می‌شد و البته که صدایش بیش از حد بلند بود، حتی برای اشتفان. به نظر می‌رسد که درجه‌ی صدای دلخواه و قابل تحمل برای آدم‌ها در طول زندگیشان به صورت یک منحنی یو-شکل ترسیم می‌شود و آدم در اوایل چهل سالگی تقریباً در قعر آن منحنی قرار دارد. احتمالاً یسیره این افکار عجیب و غریب را به لطف پدرش داشت که استاد ریاضی دانشگاه بود و در این‌جا مجبور شده بود در زمینه‌ی ساخت و ساز کار کند.

اشتفان برای یکی از روزنامه‌های آنلاین برلینی کار می‌کند. برای لحظه‌ای یسیره تمرکزش را از دست می‌دهد و متوجه نمی‌شود که برای کدام روزنامه. در حال صحبت کردن زیر نظرش می‌گیرد. موهای مجعد قهوه‌ای، عینک شیک و ریش معمول برلینی که رو به سفید شدن گذاشته بود؛ با این‌حال این ریش به او می‌آید. به طور کلی او کمی قشنگ‌تر از اشتفان قبلی است.

یسیره هنوز به او نگفته است که در اداره‌ی پلیس جنایی فدرال کار می‌کند. این کار همیشه یک ریسک است. برخی از مردان بلافاصله از فکر بودن با یک زن پلیس به هیجان می‌آیند. بعضی‌های دیگر از حس عجز و بی‌قدرتی محض در برابرش دلزده می‌شوند. هر دو حالت برایش ناخوشایند است.