کتاب مهره‌ی مار اثر جز باترورث نشر قطره

طبقه‌ی بالای آتلانتیک. سیلور جانی تنهاست. از طبقه‌ی پایین کلاب صدای درام، بِیس و فریاد می‌شنویم. سیلور جانی مانند بوکسوری آماده، خشن و پرانرژی که چیزی به مسابقه‌اش نمانده است مشغول رقصِ پا است. صدایی ضعیف و خفه آغاز برنامه را اعلام می‌کند، دخترها جیغ می‌زنند، اما او آن‌ها را منتظر می‌گذارد. موسیقی مهیج‌تر، سریع‌تر و بلندتر می‌شود، به بالاترین حد خود می‌رسد. سیلور جانی بالای راه‌پله‌ی فولادی می‌ایستد. وقتی آن لحظه فرامی‌رسد، او روی پلکان می‌پرد و ناپدید می‌شود. این اتفاق با صدایی همراه است.

صدای کوبیدن درام در خاموشی به گوش می‌رسد. ناگهان متوقف می‌شود، و در لحظه‌ی بعد، ما، پس‌از برنامه، دوباره در طبقه‌ی بالای آتلانتیک هستیم. سوئیتس و پاتس دور میزی نشسته‌اند. قوری چای با سه فنجان زیبا روی سینی روی میز قرار دارد. دری که به اتاق پشتی راه دارد بسته است.

سوئیتس : دم کشیده؟

پاتس : چهار دقیقه‌ی دیگه.

سوئیتس : قرص بدم؟

پاتس : شاشم سیاه شده.

سوئیتس : به‌خاطر اون سفیدهاست. دیگه از اون سفیدها نخور. (مکث) خب، کجا نشسته؟

پاتس : کی؟

سوئیتس : آقای راس.

پاتس : روی مبله.

سوئیتس : آها.

پاتس : آقای راس روی مبله.

سوئیتس : باشه. چه مدلیه؟

پاتس : یعنی چی؟

سوئیتس : منظورم اینه که مودش خوبه، مودش بده، ساکته، شوخه، رُکه، بی‌ادبه. توصیفش کن.

پاتس : کت قهوه‌ای روشن، بدون کراوات، کفش کالج، بدون بند.

-متن کتاب-