کتاب جام اخترغبار اثر یومه کیتاسی نشر انتشارات کتابسرای تندیس

بزرگ‌ترین مجموعۀ خصوصی مصنوعات کم‌یاب دنیاهای دیگر، در نیوجرسی و در دانشگاه پرینستون قرار داشت و اگر کسی می‌دانست که مایا هوشیموتو یک دزد است، هرگز به او اجازه نمی‌دادند که به آن نزدیک شود.

خوشبختانه، هیچ‌کس از این موضوع اطلاع نداشت.

با این حال، او دیگر دزد نبود. او حالا یک دانشجوی سی و یک ساله بود که داشت وارد سال دوم دورۀ دکتری خود در رشتۀ فرهنگ‌های تطبیقی می‌شد و از قضا، اطلاعات گسترده‌ای دربارۀ مصنوعات بیگانه داشت.

تابستان بیش از حد دل‌انگیز آن سال رو به پایان بود؛ یکی از آن روزهایی بود که پرنده‌ها بی‌وقفه می‌خواندند و گل‌ها مستانه از ساقه‌های خود تاب می‌خوردند. اما حتی در آن هوای دلپذیر هم رگه‌هایی از دل‌شوره و پیش‌آگاهی از رخدادی ناگوار پنهان بود. هرچند برای مایا که در دنیایی خارج از زمین زیر یک گنبد بزرگ شده بود، هر نوع آب‌وهوایی هنوز هم مثل هدیه‌ای آسمانی بود.

مایا به زیرزمین رفت و وارد اتاق مجموعۀ دکتر فرانک آر. هامبرت شد؛ بخشی که به نگهداری از مصنوعات بیگانه و کتاب‌های نایاب اختصاص داشت. کارکنان در حال بازکردن بسته‌های تازه‌رسیده بودند. دوستش پیکل، یکی از کمک‌بایگان‌های مجموعه، سرش را بالا آورد و با لبخند به او نگاه کرد. «چطور همیشه وقتی بسته‌ داریم پیدات می‌شه؟ من حتی نمی‌دونستم می‌تونی قبل از ساعت ده صبح از خواب بیدار شی!»

مایا گفت: «آگهی‌های ترحیم.» و بلافاصله فکر کرد که شاید این از آن چیزهایی نباشد که یک دانشجوی دکتری به آن توجه کند؛ این‌که نوۀ یکی از کاوشگران مشهور، دکتر انکوسی، یک ماه پیش در وان حمامش درگذشته بود. به خاطر همین، خیلی سریع اضافه کرد: «ون رو بیرون ساختمون دیدم.»

اغلب اقلام سال‌ها و حتی دهه‌ها در انبار خاک می‌خوردند، اما بنیاد انکوسی مبلغ قابل توجهی را به دانشگاه اهدا کرده بود تا این مجموعه در اولویت بررسی قرار گیرد.

مایا آن‌ها را در حالی که مصنوعات را از جعبه‌ها بیرون می‌آوردند و روی دو میز بلند -که روی آن‌ها رومیزی مخمل مشکی‌رنگی انداخته شده بود- می‌چیدند، تماشا کرد. بخشی از فرایند تحصیلش شامل کارآموزی در همین بایگانی بود؛ بخشی که رابطۀ ویژه‌ای با دانشکدۀ فرهنگ‌های تطبیقی داشت. هرچند حقوق دندان‌گیری به او نمی‌دادند، ولی از وقت‌گذراندن در آن‌جا لذت می‌برد. در این مدت، با بیشتر کارکنان دوست شده بود و گاهی اوقات، به گنجینه‌هایی واقعاً خاص برمی‌خوردند؛ چیزهایی که شاید -فقط شاید- دروازه‌ای به کشفی تازه باز می‌کرد.