کتاب ملکه‌ی مارها و چند داستان دیگر جلد 2 اثر سیامک گلشیری نشر انتشارات هوپا

در روزگاران قدیم پادشاه عادل و بخشنده‌ای بر مصر فرمانروایی می‌کرد که هیچ کاری را بدون مشورت با وزیر دانشمندش‌ انجام نمی‌داد. سالیان سال آن دو نفر کنار هم مملکت را اداره می‌کردند تا اینکه یک روز صبح به پادشاه خبر دادند وزیر مُرده. پادشاه خیلی غمگین شد. با خود فکر کرد دیگر هرگز وزیری به خوبیِ او نخواهد داشت. مدتی که گذشت، دستور داد پسر بزرگ وزیر، شمس‌الدین و پسر کوچک او، نورالدین، را به حضورش بیاورند. به آن‌ها گفت: «می‌خواهم بدانید من هم به اندازه‌ی شما غمگینم و می‌دانم که هرگز نمی‌شود جای خالی پدرتان را پر کرد.»

مدتی‌ به جایی خیره شد و سکوت کرد. بعد رو کرد به پسران وزیر. گفت: «اما شما را خواستم تا بگویم پیش من همان مقامی را دارید که پدرتان داشت. می‌خواهم از این به بعد به جای پدرتان وزارت مملکت را به عهده بگیرید.»

پسرها که خیلی خوش‌حال شده بودند،‌ به هم نگاهی انداختند. لبخند زدند و از پادشاه تشکر کردند. گفتند با جان‌ودل این مقام را قبول می‌کنند، هرچند می‌دانند هرگز نمی‌توانند جای پدرشان را پر کنند، اما تمام تلاششان را می‌کنند تا پادشاه راضی باشد.

پادشاه از آن‌ها خواست بروند و خودشان را آماده کنند. شمس‌الدین و نورالدین تعظیم کردند و از کاخ که بیرون می‌رفتند، با هم قرار گذاشتند هرکدام به‌نوبت و یک هفته‌ در میان وزارت را به عهده بگیرند. از آن پس هروقت پادشاه به سفر می‌رفت، یکی از آن دو نفر را همراه خود می‌برد و مدت‌ها به همین منوال گذشت.

شبی که فردای آن روز پادشاه قصد داشت به سرزمینی سفر کند و نوبت شمس‌الدین بود که با او برود، دو برادر کنار هم نشستند و از خیلی چیزها با هم حرف زدند. تا اینکه شمس‌الدین به برادر کوچک‌ترش گفت: «می‌دانی چه آرزویی دارم؟»

«چه آرزویی؟»

«آرزو دارم هر دو نفرمان در یک شب ازدواج کنیم و زن‌هایمان هم در یک شب آبستن شوند و درست همان شبی که دختر من به دنیا می‌آید،‌ پسر تو هم به دنیا بیاید و ما آن دو نفر را به عقد هم دربیاوریم.»

نورالدین گفت: «خوب، اگر چنین اتفاقی افتاد، برای مهر دخترت چه می‌خواهی؟»

شمس‌الدین لحظه‌ای به فکر فرو رفت. بعد گفت: «سه‌هزار دینار زر و سه باغ و سه مزرعه می‌خواهم.»