کتاب عملیات در تهران اثر بیل ین نشر خوب

مایکل فرانسیس رایلی خمیازه‌اش را قورت داد و نگاهی به ساعتش انداخت. چیزی به نیمه‌شب نمانده بود ولی رئیس‌رؤسا هنوز سلامتی می‌دادند و می‌خواستند با تمجیدهای گزاف و ستایش‌های نیش‌دار و بذله‌های زیرکانه روی دست هم بلند شوند؛ اما با هر پیک ودکای روسی سنگین که می‌زدند، سلامتی ‌دادن‌هایشان بی‌مایه‌تر می‌شد.

رایلی بالاخره خمیازه‌ای کشید.

این ده پانزده ژنرال و دریاسالار و سیاست‌مدار و دیپلمات بالارتبه می‌توانستند فردا تا لنگ ظهر بخوابند تا خماری از سرشان بپرد، ولی رایلی خوب می‌دانست که او و تیمش سپیده‌دم باید بیدار و آماده باشند.

شاید تقصیر ارتفاع بود، چراکه تهران هم مانند دنور تقریباً در ارتفاع هزاروپانصدمتری قرار دارد. شاید هم تقصیر برنامۀ کاری کمرشکن بود. روز کاری اعضای سرویس مخفی به‌خصوص وقتی رئیس‌جمهور در سفر خارجی باشدطولانی و خسته‌کننده و سراسر نگرانی‌ است و برای مایک رایلی که مسئول تیم حفاظت از فرانکلین دلانو روزولت بود، میزان کار و نگرانی حداقل ده برابر بیشتر از سایرین بود.

طی هفتۀ گذشته، رایلی سه‌ بار به این کلان‌شهر قرون‌وسطاییِ خاک‌آلود در مرز نا‌کجا‌آباد پرواز کرده بود تا ببیند آیا اوتیس برایان، خلبان رئیس‌جمهور، می‌تواند تمام پرواز شش‌ساعته از قاهره تا تهران را با هواپیمای سی ـ ۵۴ که تنظیم فشار نداشت، در ارتفاعی زیر هشت‌هزار پا پرواز کند تا فشاری بی‌جا بر قلب خسته و نحیف رئیس‌جمهور وارد نشود؟ خلبان از پس این کار برآمد ولی پرواز در ارتفاعی چنین پایین، هواپیما را اسیر چنگال جریان‌های هوایی رو‌به‌بالا، به‌قول برایان «ستون‌های گرمایی» کرد. این ستون‌ها هواپیما و البته دل‌و‌رودۀ رایلی را مثل برگ بیدی در آستانۀ طوفان این‌طرف و آن‌طرف پرت می‌کرد.

حضار چنین حسی داشتند که آن‌ شب، یعنی سومین نشست شام سه رهبر بزرگ، اوج قضیه بود. تولد شصت‌ونه‌سالگی وینستون چرچیل بود و رئیس‌جمهور آمریکا سمت راست و ژوزف استالین، رهبر روسیه و مارشال جماهیر شوروی، سمت چپ او نشسته بودند.

وقتی نخست‌وزیر لیوانش را بالا گرفت تا به افتخار آن مرد کوتاه با سبیلی بزرگ و حضوری قدرتمند سلامتی بدهد، او را «استالین کبیر» نامید؛ یعنی او نیز در زمرۀ پطر کبیر و سایر تزار و تزارین‌های «کبیر» اعصار گذشتۀ روسیه بود. آن مرد «کبیر» هم اعتراضی نکرد.