کتاب وافرگشت اثر مکس بروکس نشر انتشارات کتابسرای تندیس

بالأخره رسیدیم!

دو روز رانندگی مداوم، یک شب استراحت در مِدفورد و بالأخره به مقصد رسیدیم.

اینجا فوق‌العاده‌‌ست و تمام خونه‌ها بر اساس یک نقشۀ دایره‌وار بنا شدن. می‌دونم که با خودت چه فکری می‌کنی اما یادت باشه خودت بهم پیشنهاد دادی که وقتی شروع به نوشتن کردم، نه چیزی رو ویرایش کنم و نه وسطش مکث یا چیزی رو حذف کنم و از قلم بندازم. اصلاً ایدۀ اولیۀ این‌که از قلم و کاغذ برای نوشتن استفاده کنم هم به‌همین‌خاطر بود که امکان حذف، یا پاک کردن چیزهایی که نوشتم رو نداشته باشم بنابراین هرچی غلط املایی و دستوری دیدی تقصیر خودته و بهتره من رو به‌خاطرشون سرزنش نکنی.

بالأخره رسیدیم!

ای کاش فرانک هم این‌جا بود. طاقت ندارم تا شب صبر کنم تا بهش زنگ بزنم. مطمئنم دوباره به‌خاطر این‌که باید تو کنفرانس گوانگ‌ژو شرکت می‌کرده و نتونسته همراهمون بیاد قراره کلی عذرخواهی کنه. باید بهش بگم که واقعاً مسئله‌ای نیست و این‌قدر فکرش رو درگیر این قضیه نکنه. طفلک تا همین‌جا هم کلی زحمت کشیده. تمام تماس‌های تصویری که باهامون برقرار کرد تا با همه‌جای این‌جا آشنا بشیم، آماده کردن خونه و کلی کارهای دیگه. واقعاً خیلی برامون زحمت کشید. فرانک اعتقاد داره که در حق این منطقه بی‌انصافی شده و حالا که اینجاییم احساس می‌کنم که کاملاً با نظرش موافقم، به‌خصوص دربارۀ مسیر پیاده‌روی فوق‌العاده‌ای که این‌جا داره. همه‌چیز این‌جا فوق‌العاده‌ست، همه‌چیز جادویی به نظر می‌رسه... ای کاش فرانک هم این‌جا بود تا همراه هم برای پیاده‌روی بیرون می‌رفتیم.

دَن همراهم نیومد. گفت می‌خواد جعبه‌ها رو باز کنه و کم‌کم شروع به چیدنشون بکنه و واقعاً هم انتظار نداشتم که پیشنهادم برای پیاده‌روی رو قبول کنه، لباس بپوشه و بیرون بیاد. دَن همین‌جوریه دیگه... می‌گه کمک می‌کنه، اما اون لحظه من واقعاً فقط به یه پیاده‌روی طولانی احتیاج داشتم. دو روز تمام تو ماشین محبوس بودیم و رانندگی می‌کردیم. بدترین سفری بود که تابه‌حال داشتم و برای این‌که در طول مسیر عذاب بیشتری هم به خودم بدم، تمام مدت مشغول گوش کردن به اخبار بودم.