کتاب یادداشت‌های شیطان اثر لیانید آندری‌یف نشر مات

امروز درست دهمین روز است که به شمایل انسان درآمد‌ه‌ام و در حال گذران زندگی زمینی هستم. تنهایی من بسیار عظیم است. محتاج دوستان نیستم، اما باید از خودم حرف بزنم، ولی کسی را برای صحبت کردن ندارم. افکار به‌تنهایی رسا نیستند و تا زمانی که آن‌ها را در قالب کلمات بیان نکنم شفاف، روشن و صریح نمی‌شوند. لازم است آن‌ها را مثل سربازها یا خطوط تلفن در یک ردیف بچینم، مثل خط راه‌آهن در یک سطح قرار دهم، از میان پل‌ها و گذرگاه‌ها عبور دهم، تپه‌ و محوطه احداث کنم و در نقاط درست توقف‌گاه داشته ‌باشم. تنها آن زمان است که همه چیز روشن خواهد ‌بود. گمان می‌کنم این کار مهندسی طاقت‌فرسا را منطق و انسجام می‌گویند و برای کسانی که سودای فرزانگی دارند، حیاتی است. برای بقیه این‌طور نیست، آن‌ها می‌توانند هر جور که برایشان خوشایند است سر کنند.

کار برای کسی که به آن معتاد شده-نمی‌دانم باید چه نامی روی آن بگذارم- دشوار و تهوع‌آور است. با یک نفس همه چیز را دریافت کردن و سپس با یک نفس همه چیز را توضیح دادن. بی‌دلیل نیست که مردم به اندیشمندان‌شان بسیار احترام می‌گذارند و بی‌دلیل نیست که این اندیشمندان نگون‌بخت اگر در فرایند ساخت‌و‌سازشان در مقام مهندسان معمولی صادق و وظیفه‌شناس باشند سر از دیوانه‌خانه درمی‌آورند.