کتاب بوسه آذر اثر محمد قائم‌خانی نشر معارف

مجید آمد به حیاط تا هوایی عوض کند. دیگر نمی‌توانست آن‌همه شور و هیجان بچه‌های چپیده توی سالن ورزش را تحمل کند. هر گروهی تحلیلی داشت. بچه‌های انجمن نگران اقامت شاه در آمریکا بودند. درست ده روز از پرواز هواپیمای کرایه‌ای مکزیکی که ۳۰ مهر محمدرضا پهلوی و فرح دیبا را به نیویورک رسانده می‌گذرد، اما هیچ اتفاقی در این کشور انقلابی نیفتاده. مجاهدینی‌ها نگران‌تر و آتششان تندتر بود. بچه‌های اقلیت می‌گفتند این یک نشانه است برای آغاز مرحله بعد اعمال قدرت امپریالیستی. توده‌ای‌ها خون‌سردتر بودند، فدایی‌ها عصبی و عصبانی. البته که اکثریت جمع با بچه‌های انجمن اسلامی بود ولی هیاهوی دانشجوها، اجازه تمیز گروه‌ها را نمی‌داد. حرف توی حرف می‌پیچید. مریض بودن شاه واقعیت است یا بهانه؟ گفته می‌شد آمریکا تا حالا داشته مقدمات را می‌چیده که حالا اصل کاری را دعوت بکند برای شروع یک پروژۀ بزرگ. کدام پروژۀ بزرگ واقعاً؟ چقدر بزرگ؟ به‌زعم دانشجوها خیلی بزرگ، به‌اندازهٔ کل مملکت ایران. حتی اگر لازم باشد از چند ایالت ضدانقلاب دور هم جمع می‌شود، پاریس و لندن هم حامی‌ست تا اتفاقی بیفتد باورنکردنی. همان‌قدر باورنکردنی که ۲۸ مرداد، شاید حتی بیشتر. آن دفعه با برگرداندن محمدرضا طومار یک حرکت دوساله را در هم پیچیدند، حالا می‌خواهند نتایج نهضتی شانزده‌ساله را دود کنند برود هوا. کارتر این کار را می‌کند؟ این‌کاره هست اصلاً؟ پس چرا لبخند می‌زند؟ یکی می‌گفت لبخندش دروغ است. دیگری می‌گفت تا ما دست دوستی دراز می‌کنیم سمتش، همین‌طور خندان‌خندان سر ملت را می‌برد. یکی می‌گفت به‌جای هدر دادن وقت برای پیدا کردن نقشۀ طرف مقابل، باید به‌سرعت اقدام کنیم. همین‌قدر که تا حالا دم‌های خروس‌ها زده بیرون کافی‌ست. فرصتی برای میدان دادن به تردیدها نمانده.