کتاب صبورا جلد 1 اثر فاطمه بهشتی آریا نشر انتشارات نظری

صبورا احساس سرمای شدیدی میکرد. سرمایی همراه رطوبت که حس میکرد تا مغزاستخوانش میرفت. ترس و دلهره رهایش نمیکرد. باورش نمیشد به اینجا رسیده باشد!!!

زندان آن هم درشهری که حالا درآن غریب و آشنا بود. آیا کسی به دادش خواهد رسید؟

او درحالی که خدا خدا می کرد پاهایش را بغل گرفته بود و میلرزید. نمی دانست لرزشی از سرما یا ترس و دلهره و شاید هم هردو دردوران زندگی پنجاه و چندساله اش همیشه فکرمی کرد اگر جایی گرفتار شود بدون آب و غذا می تواند دوام بیاورد کمی ولی تحمل سرما را نداشت و اگر روزگاری درسرما بماند قطعا زود خواهد مرد. او حتی فیلم هایی را هم که صحنه های برف و یخ در آن داشت نگاه می کرد، حتی اگرتابستان هم بودلرزه براندامش می افتاد و حالا در این سرما که همیشه برایش کابوس بود گیر افتاده بود. تا قبل از بلوغ اصلا معنی سرما را نمیدانست. در برف های سنگین دوران بچگی اش با یک لباس معمولی میرفت بیرون و درحیاط با برادرهایش آدم برفی درست می کردند. به یاد برادرهایش که افتاد اشکی از گوشه چشمش پائین افتاد و آهی کشید. با خود فکرکرد ای وای برادرهام.... آن کوچکتره که نفسم به او بند بود چه پرپر شد خواهر مرده سام.... این هم از این یکی سهیل قاتل جانم شده. برای اینکه حق دودانگ خانه ی مادری ام را به من نده بعد ازسال ها رفت و آمد میان تهران و شمال برای حفظ خانه مادری و امانت برادرش. حالا اینجا جایزه امانت داری اش را دریافت می کرد. در سلول سرد و نمناکی که هیچ روزنه انرژی نداشت که به آن پناه ببرند. صبورا به ناچار بلند شد درحالی که می لرزید از دریچه کوچک آن سلول صدا زد: