کتاب داستان های زیبا از مثنوی معنوی اثر غلامحسین بنی آدم نشر انتشارات نظری

در ادبیات فارسی، قرن هفتم دوره مغول نامیده شده است. در این دوره با توجه به قتل و خونریزی و خرابی و ویرانی که مغول‌ها ایجاد کردند، هنر و ادبیات نیز دستخوش حوادث ناگوار گردید. نویسندگان و شاعران یا کشته شدند و یا هنرشان در نطفه خفه گردید. اما جالب توجه این است که دو نویسنده و شاعر بلندآوازه در این دوره سراغ داریم: یکی سعدی و دیگری مولانا که هم‌چون چاه‌های آرتزین و خودجوش فوران کردند و درخت هنر و ادبیات ایران را آبیاری نمودند. سعدی استاد سخن، کسی است که به قول خودش قند پارسی را به هندوستان برده و غزل‌هایش در نهایت فصاحت و بلاغت و ظرافت است. سخنان سعدی دلپذیر بوده و چون از دل برمی‌آید، لاجرم بردل می‌نشیند. پایه دیگر هنر و ادبیات ایران مولاناست که او نیز به حق در زمینه ادبیات و عرفان داد سخن داده و خوشه‌چینان معرفت، از خرمن وجودش بهره‌ها برده‌اند. کتاب مثنوی او سراسر پند و اندرز است. اکثر داستان‌ها‌یش از زبان حیوانات بیان شده و ضرب‌المثل‌های معمولی بین مردم عامی بوده است. مولانا در بند قافیه نبوده و با چیرگی تمام پیام خود را به گوش جهانیان رسانیده است.