کتاب راه رشد جلد 4 اثر محی‌الدین حائری‌شیرازی نشر معارف

پدرها و مادرها بچه‌هایشان را به مدرسه می‌فرستند و سالی پانصدهزار تومان برایش هزینه می‌کنند، بعد هم برای دانشگاه هر ترم ششصد، هفتصد هزارتومان خرجش می‌کنند. اینها برای چیست؟ برای «قبول امانت» است. هیچ‌کدامش «ادای امانت» نیست. همۀ این هزینه کردن‌ها برای «قبول مسئولیت» است نه برای «ادای مسئولیت»!

آیا یک پدر همان‌طور که جور بچه‌اش را می‌کِشد که باسواد شود، جورش را می‌کشد که باتقوا شود؟ یعنی اگر سی هزار تومان برای خودش خرج می‌کند، آیا سی‌هزار تومان برای تقوایش خرج می‌کند؟ اگر شما ‌چنین کسی را دیدید به من نشان بدهید! مشکل ما اینجا پیدا می‌شود!

اینکه یک روحانی، هفته‌ای یک شب برای بچه‌های خردسال جلسه بگذارد، خیلی مفید است. قبل از انقلاب در مسجد شمشیرگران شیراز برای بچه‌ها جلسه داشتم. این بچه‌ها عموماً بالنده شدند. همیشه نگران دو تا از آنها بودم. یکی از آن دو نفر‌ گروهکی شد، یکی هم‌ کمونیست! با خودم گفتم چرا شاگرد ما این‌طور بشود؟ آن ‌که گروهکی بود، قائم مقام مسعود رجوی شد. اما بعداً در مقابل او ایستاد و سخنرانی کرد و در آخر هم بیش‌ترین کمک را به جمهوری اسلامی کرد. به‌خاطر چه؟ چون معارف دین را در طفولیت گرفته بود. وقتی به‌خود ‌آمد، بر‌گشت. اسمش را نمی‌گویم، اما اطلاعات به من گفت او بیش‌ترین کمک را به ما در کشف آنها کرد.

آن دیگری عضو حزب توده شد. اما وقتی اعتقادات دورۀ بچه‌گی‌اش برگشت، بیرون آمد. خانمش گفت از زندان که بیرون آمد، به من گفت: «من به اعتقادات اولم برگشتم. یا کتاب‌های شهید مطهری(ره) را می‌خوانی یا از هم جدا می‌شویم». چرا اینطور شد؟ چون مبادی اولیۀ اعتقاداتش را خوب گرفته بود.