کتاب داستان دختری که دیگر غذا نخورد اثر جن پترو روی نشر پرتقال

بالاخره همه‌‌شان را توی یک دانه‌‌ی برف خلاصه کردم، با طرحی که مثل خودم منحصربه‌فرد بود: من ترس را رها می‌‌کنم.

ویلو می‌‌گوید بهم ایمان دارد. می‌‌گوید من قوی، توانا، باهوش و بامزه‌‌ام. می‌‌گوید دنیا بهتر است حواسش را خوب جمع کند، چو...

ولی هر بار که جولیا حواسم را پرت می‌‌کند، مامان می‌‌پرد وسط و متهمم می‌‌کند که کار اشتباهی می‌‌کنم، حرف اشتباهی می‌‌زنم ...

همان موقع بود که به حقیقت پی بردم: مامان و بابای من هرگز به من به چشم یک آدم بهبودیافته نگاه نمی‌‌کنند. شاید همیشه من را...

برنا خندید؛ خنده‌‌ی تلخی بود پر از چای سبز و پوست لیمو.

حتی اگر برگه‌‌ی خروج بهم نمی‌‌دادند، دست‌کم می‌‌دانستم دوست‌‌هایم هنوز می‌‌خواهند کنارم باشند. می‌‌دانستم دوستانی دارم ک...

امروز، تعریف جدیدی برای کلمه‌‌ی عجیب‌‌و‌‌غریب ارائه می‌‌دهم. چون عجیب‌‌و‌‌غریب بودن همیشه الزاماً بد نیست. عجیب‌‌و‌‌غریب...

مامان و بابا هرگز عوض نمی‌‌شوند. حرفشان این است که می‌‌خواهند حالم بهتر شود. می‌‌گویند خیلی دوستم دارند ولی خودشان هرگز ...

دلم می‌‌خواست انقلاب کنم؛ انقلابی که سر رولت گوشت است ولی باز هم انقلاب است.

خسته شدم بس که بهم بی‌‌اعتنایی‌‌ شده است. از بس بهم گفته‌‌اند چه‌کار کنم خسته‌‌ام. عصبانی و تنها هستم. خسته‌‌ام که آن‌قد...

مدام به همه‌‌ی مشکلات زندگی‌‌ام فکر می‌‌کردم. بعدش احساس گناه کردم که آن‌قدر عصبانی‌‌ام. در مقایسه با بعضی آدم‌‌ها، مشکل...

شاید مامان هم انسان است، درست مثل من.