برگرفته از شعر «آن مرغ گرفتار» مثنوی معنوی، مولوی
یکی بود، یکی نبود. فصل بهار بود. پرندهها در یک باغ خیلی بزرگ در لابهلای شاخههای پر از شکوفه پرواز میکردند و با شادمانی آواز میخواندند. در یکی از همین روزها که نسیم بهاری میورزید و باغ پر از عطر خوش گلها شده بود و...
-بخشی از کتاب-