فیدیبو نماینده قانونی نشر آموت و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب هنوز هم من

کتاب هنوز هم من

نسخه الکترونیک کتاب هنوز هم من به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب هنوز هم من

لو کلارک به خیلی چیزها پی برده است... می داند کیلومتر ها بین خانه ی جدیدش در نیویورک و دوستش سام در لندن فاصله است. می داند کارفرمای جدیدش آدم نازنینی است و همسرش رازی را از او پنهان می کند. چیزی که لو نمی داند این است که با کسی آشنا خواهد شد که زندگی اش را زیرو رو می کند،زیرا این فرد او را یاد دوستی می اندازد و این یادآوری آزار دهنده خواهنده بود. لو نمی داند چه کند،ولی می داند هر تصمیمی بگیرد،اوضاع دیگر مثل سابق نخواهد بود. آیا او باید به تجربه های جدید «بله» بگوید و با بیرون آمدن از منطقه ی امن خود پذیرای چالش های جدیدی شود؟ لو می خواهد بداند اگر عاشق کسی هستی،آیا برای داشتنش باید ار رویاهایت دست بکشی؟یا می توان هر دو را با هم داشت و هیچ یک را فدا نکرد؟

ادامه...
  • ناشر نشر آموت
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 2.83 مگابایت
  • تعداد صفحات ۶۱۶ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب هنوز هم من

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

۱

دیدن سبیل مرد بود که به من یادآوری کرد دیگر در انگلستان نیستم: هزارپایی یکپارچه و خاکستری که لب بالای مرد را تماما پوشانده بود؛ سبیلی از نوع مردان روستایی، سبیل یک گاوباز، شبیه موهای قلم مو، سبیلی که می گفت صاحبش جدی است. در کشور من این مدل سبیل مرسوم نبود و من نمی توانستم چشم از آن بردارم.
ـ خانم؟
فقط یک نفر را با این مدل سبیل در کشورم دیده بودم، معلم ریاضی مان آقای نیلر(۱) که سبیلش همیشه پر از خرده های بیسکویت بود و ما عادت داشتیم سر کلاس جبر آنها را بشماریم.
ـ خانم؟
ـ وای ببخشید.
مرد یونیفرم پوش بی آن که نگاهش را از صفحه ی مقابلش برگرداند، با انگشت گوشتالویش به من اشاره کرد که جلو بروم. کنار باجه منتظر ایستادم. عرق ناشی از سفر طولانی حالا زیرِ پیراهنم در حال خشک شدن بود. مرد سرش را بالا گرفت و چهار انگشت تپلش را تکان داد. بعد از چند ثانیه تازه فهمیدم که گذرنامه ام را می خواهد.
ـ اسم؟
گفتم:
ـ بفرمایید اینجا نوشته.
ـ خانم، اسم تان؟
ـ لوئیزا الیزابت کلارک.(۲)
از بالای پیشخان به دقت نگاه می کردم.
ـ هرچند هیچ کجا خودم را الیزابت معرفی نمی کنم، چون بعد از گرفتن شناسنامه ام، مادرم تازه یادش آمد که با این اسم می شوم لو لیزی، و اگر سریع تلفظش کنید چیزی شبیه به لونسی(۳) می شود. هر چند پدرم می گوید خیلی هم به من می آید. نه این که آدم احمقی باشم، منظورم این است که آدم دوست ندارد توی کشورش آدم احمق داشته باشد. ها!
صدایم که عصبی و پرتنش بود، به صفحه ی شیشه ای می خورد و منعکس می شد. مرد برای اولین بار نگاهم کرد. شانه های پهنی داشت و نگاهی که قادر بود مانند باتوم برقی تو را سر جایت بنشاند. از حرفم لبخند نزد و منتظر ماند تا لبخند من رنگ ببازد. گفتم:
ـ ببخشید. هر وقت کسی را با یونیفرم می بینم دستپاچه و عصبی می شوم.
نگاهی به پشت سرم انداختم، به سالن مهاجرت. صفِ مارپیچی مسافران با آن تکرار چندباره اش به دریای ناآرام و غیرقابل عبوری شبیه بود.
انگار ایستادن در آن صف کمی برایم عجیب وغریب بود. راستش را بخواهید به عمرم توی صفی به این درازی نایستاده بودم. کم کم دیگر می خواستم به فهرست کارهای مربوط به کریسمس فکر کنم.
ـ دستتان را روی اسکنر بگذارید.
ـ همیشه این قدر طولانی هست؟
مرد اخمی کرد و گفت:
ـ اسکنر؟
ـ صف را می گویم.
ولی مرد دیگر حواسش به من نبود و صفحه ی مقابلش را می خواند. دستم را روی سطح کوچک اسکنر گذاشتم. درهمین لحظه تلفنم بیب صدا کرد. مادرم بود.
پروازت نشست؟
خواستم با دست آزادم جواب بدهم ولی مرد نگاه تندی به من کرد.
ـ خانم، استفاده از تلفن همراه در این قسمت ممنوع است.
ـ مادرم است. می خواهد بداند رسیدم.
سعی کردم بدون این که مرد متوجه شود، با ارسال شکلکی جواب مثبت بدهم.
ـ دلیل سفر؟
دوباره پیامی از مامی رسید. این چی بود؟ عین برق و باد پیام ها را تایپ می کرد، این روزها حتی از حرف زدنش هم سریع تر بود و واقعا به سرعت نور می رسید. تو می دانی که گوشی تلفنم از این چیزها را نشان نمی دهد. علامت پیام اضطراری است؟ لوئیزا بهم بگو حالت خوب است. سبیل مرد از روی خشم تاب خورد.
ـ خانم، دلیل سفر؟
آهسته اضافه کرد:
ـ به چه دلیلی به اینجا، ایالات متحده، سفر کرده اید؟
ـ اینجا کار پیدا کرده ام.
ـ چه کاری؟
ـ می خواهم برای خانواده ای کار کنم. توی سنترال پارک.(۴)
با حرفم ابروهای مرد یک میلیمتری بالا رفت. به آدرس روی برگه ام نگاهی انداخت و تایید کرد.
ـ چه نوع کاری هست؟
ـ کمی پیچیده است. ولی باید بگویم یک جورایی مصاحب حقوق بگیرم.
ـ مصاحب حقوق بگیر؟
ـ یک چنین چیزی. من قبلاً برای آقایی کار می کردم، همنشینش بودم، اما داروهایش را هم می دادم و می بردمش بیرون و بهش غذا می دادم. این قدرها که به نظر می رسد عجیب وغریب نبود. چون دست هایش کار نمی کردند، اما نه اینکه چندش آور بود. در نهایت چیزهای بیشتری پیش آمد، چون واقعا سخت است که به کسی که ازش مراقبت می کنی نزدیک نشوی. ویل(۵) این آقا آدم فوق العاده ای بود. و ما... خُب، ما عاشق هم شدیم.
دیگر دیر شده بود و من حس کردم اشک در چشمانم حلقه زد. سریع اشکم را پاک کردم.
ـ فکر کنم این کارم هم چیزی شبیه به آن باشد. به غیر از بخش مربوط به عشق و عاشقی. و همین طور غذادادن.
افسر مهاجرتی به من زل زده بود. کوشیدم لبخند بزنم.
ـ البته این طور نیست که همیشه موقع حرف زدن از شغل و کارم گریه کنم. برخلاف اسمم من خل نیستم. آها، ولی من عاشقش بودم. او هم عاشق من بود. و بعد... خُب، تصمیم گرفت که به زندگیش پایان بدهد. در نتیجه حالا دارم تلاش می کنم از نو شروع کنم.
حالا اشک بی امان و بی پروا از گوشه چشمم سرازیر بود و نمی توانستم مانع ریزشش شوم.
ـ شرمنده ام، حتما از خستگی پرواز است. الان ساعت باید چیزی حدود دو صبح باشد، درست است؟ گذشته از آن، من واقعا دیگر حرفش را نمی زنم، دوست پسر جدیدی دارم. فوق العاده است! پزشکیار هست! خیلی هم خوب! انگار توی بخت آزمایی برنده شده باشم. یک پزشکیار خیلی خوب.
داخل کیف دستی ام دنبال دستمال کاغذی گشتم. وقتی سرم را بالا گرفتم، دیدم مرد یک جعبه دستمال کاغذی مقابلم گرفته است. من هم یک دستمال برداشتم.
ـ ممنونم. بگذریم. دوستم نیتن(۶) که نیوزیلندی هست، اینجا کار می کند و بهم کمک کرد این کار را پیدا کنم، واقعا هنوز خودمم نمی دانم دقیقا چه کاری هست. فقط این که می دانم باید از همسر یک آقای پولدار که افسردگی دارد، مراقبت کنم. اما این بار تصمیم دارم طبق خواسته ی ویل زندگی خوبی در پیش بگیرم، قبلاً فکر نمی کردم درست هست، برای همین، سروکارم به کار توی فرودگاه کشید.
از حرفم جا خوردم.
ـ نه، نه، این طور نیست کار توی فرودگاه اشکالی داشته باشد! مطمئنا کار توی بخش مهاجرت فرودگاه شغل خیلی مهمی است، خیلی مهم. ولی من برنامه ای برای خودم دارم و می خواهم تا وقتی اینجایم، هر هفته یک کار جدید انجام بدهم و بله بگویم.
ـ بله بگویم؟
ـ به تجربه های جدید. ویل همیشه می گفت من خودم را از تجارب نو محروم می کنم. بنابراین چنین قصدی دارم.
افسر مهاجرت مدارکم را بررسی کرد.
ـ بخش آدرس را کامل پر نکرده اید. کد پستی لازم هست.
فرم را به سمتم هل داد. به عددی که روی ورقه نوشته بودم نگاهی انداختم و با دستانی لرزان کد پستی را وارد کردم. نگاهی به سمت چپم انداختم، صفِ پشتِ سر من متشنج شده بود. در باجه ی بغلی، دو افسر مهاجرت از یک خانواده چینی سین جیم می کردند. وقتی زن اعتراض کرد، آنها را به سالن فرعی بردند. یکباره احساس تنهایی کردم.
افسر مهاجرت به مردم توی صف نگاه کرد، سپس سریع گذرنامه ام را مهر زد و گفت:
ـ لوئیزا کلارک، موفق باشید.
به او چشم دوختم.
ـ تمام شد؟
ـ تمام شد.
لبخندزنان می گویم:
ـ وای ممنونم! خیلی لطف کردید. منظورم این است رفتن به آن سر دنیا، خودت تنها، آن هم برای اولین بار واقعا عجیب وغریب است، حالا هم این حس را دارم که با اولین آدم جدید و نازنین سفرم برخورد کرده ام...
ـ خانم، بفرمایید حرکت کنید.
ـ حتما، ببخشید.
وسایلم را برداشتم و موهای عرق کرده را از صورتم عقب دادم.
ـ و خانم...
ـ بله؟
با خودم گفتم باز چه مشکلی پیش آمده است. مرد بدون این که سرش را از روی صفحه ی مقابلش بلند کند، گفت:
ـ فقط حواستان باشد به چه چیزهایی بله می گویید.

نیتن طبق قولش می بایست در سالن پروازهای ورودی منتظرم باشد. با دقت به جمعیت نگاه کردم. به طرز غریبی عصبی بودم و در دلم مطمئن بودم کسی دنبالم نیامده است. ولی او آنجا بود. دست ستبرش را از بالای سرِ مردمی که شتابان می آمدند و می رفتند، تکان می داد. دست دیگرش را هم بلند کرد، لبخند در صورتش نقش بست و به زور راهش را به سمت من گشود، بغلم کرد و از زمین بلند کرد.
ـ لو!
با دیدنش ناگهان چیزی در من منقبض شد، چیزی که به ویل و مرگش و تجربه ی خام ناشی از یک پرواز هفت ساعته ی پُرتکان مربوط می شد. خوشحال شدم که محکم بغلم کرده است و من لحظاتی فرصت دارم خودم را بیابم.
ـ کوچولو، خوش آمدی به نیویورک! می بینم هنوز هم که همان جور لباس می پوشی.
حالا لبخندزنان من را کمی از خودش دور کرد. پیراهن طرح پلنگی ام را که مدل دهه ۱۹۷۰ بود، صاف کردم. فکر می کردم با آن شبیه جکی کندی(۷) می شوم، در سال هایی که زن اوناسیس بود. البته به شرط این که توی هواپیما نصف قهوه ی جکی کندی روی دامنش ریخته باشد.
ـ از دیدنت خیلی خوشحالم.
چمدان هایم را عین پر کاهی بلند کرد.
ـ بجنب. بیا تا ببرمت خانه. تویوتا پریوس(۸) تعمیرگاه هست و در نتیجه آقای گاپنیک ماشینش را بهم قرض داده. ترافیک افتضاح است، ولی ما شیک به مقصد می رسیم.
اتومبیل آقای گاپنیک (۹) شیک و مشکی بود و به اندازه ی اتوبوس. درِ اتومبیل محکم اما با صدای لطیفی بسته شد و خبر از قیمتی شش رقمی داد. نیتن چمدان هایم را داخل صندوق عقب گذاشت، من با یک نفس عمیق روی صندلی جلو نشستم. نگاهی به تلفنم انداختم و به چهارده پیام مادرم با یک پیام جواب دادم و فقط گفتم سوار اتومبیل هستم و فردا تلفن می زنم. سپس به پیام سام جواب دادم و برایش بوس فرستادم که گفته بود دلش برایم تنگ شده است. نیتن نگاهی به من انداخت و گفت:
ـ رفیقت چطور است؟
ـ خوب. ممنونم.
سپس برای اطمینان خاطر بیشتر دوباره چند بوس دیگر به پیام اضافه کردم.
ـ ظاهرا درمورد سفرت به اینجا خیلی حساسیت به خرج نداد، نه؟
شانه بالا انداختم و گفتم:
ـ فکر می کرد این سفر برای من ضروری است.
ـ فکر همه ی ما بود. یک فرصت تا بتوانی راهت را پیدا کنی.
گوشی تلفن همراهم را کنار گذاشتم، به پشتی صندلی تکیه دادم و به اسامی ناآشنای توی راه چشم دوختم. فروشگاه لاستیک فروشی میلو(۱۰)، باشگاه ورزشی ریچی(۱۱)، آمبولانس و کامیون های یدک کش، خانه های مخروبه با رنگ های ورآمده و پله های لق وپق ورودی، زمین بسکتبال، رانندگانی که لیوان های پلاستیکی سایز بزرگ نوشیدنی را سر می کشیدند. نیتن رادیو روشن کرد، کسی به نام لورنزو(۱۲) درباره ی بازی بیسبال حرف می زد، حس می کردم انگار واقعیت به حالت تعلیق درآمده است.
ـ فردا را وقت داری سروسامان بگیری و هر کاری دوست داشتی بکنی. فکر کردم بگذارم حسابی استراحت کنی، بعدش ببرمت بیرون و صبحانه و ناهار را با هم بخوریم. اولین آخر هفته ات در اینجاست، باید مفصل غذای نیویورکی بخوری.
ـ چه عالی!
ـ رفتند باشگاه ورزشی خارج از شهر و فرداشب برمی گردند. این هفته درگیری زیادی بود. بعد که کمی استراحت کردی برایت تعریف می کنم.

به او زل زدم.
ـ همه چیز را بهم می گویی، نه؟ قرار نیست که...
ـ با خانواده ی ترینر(۱۳) خیلی فرق دارند. یک خانواده ی ثروتمند و نسبتا به هم ریخته.
ـ زن خوبی است؟
ـ خیلی. زن چموشی هست، ولی خیلی زن خوبی هست. خودِ آقا هم مرد نازنینی است.
نیتن از کسی بیشتر از این تعریف نمی کرد. بعد ساکت شد. کلاً اهل حرف های خاله زنکی نبود. توی مرسدس جی ال اس نرم و بی تکانِ دارای تهویه مطبوع نشسته بودم و همین طور با موج خوابی که چشمانم را فرا می گرفت، مقابله می کردم. یاد سام افتادم که حالا هزاران کیلومتر دورتر از من در واگنش خواب هفت پادشاه را می دید. به ترینا(۱۴) و تام(۱۵) فکر کردم که در آپارتمان کوچکم در لندن آرمیده بودند. بعد صدای نیتن من را از افکارم بیرون آورد.
ـ رسیدیم.
با چشمانی که می سوخت نگاه کردم، منهتن(۱۶) در آن سوی پل بروکلین(۱۷) همچون میلیون ها قطعه ی تیز و ناهموار نور می درخشید، بسیار با ابهت، پرزرق وبرق، بی نهایت درهم تنیده و زیبا، نمایی بسیار شبیه به فیلم هایی که در تلویزیون دیده بودم، به طوری که نمی توانستم باور کنم واقعی است. خودم را روی صندلی بالا کشیدم، همان طور که با سرعت به سویش رهسپار بودیم، به سوی مشهورترین کلان شهر دنیا، هاج وواج و مات ومبهوت بیرون را تماشا می کردم.
ـ آدم هیچ وقت از دیدن این منظره سیر نمی شود، نه؟ فقط کمی باشکوه تر از استورتفولد(۱۸) است.
تا آن زمان فکر نکرده بودم که خانه جدیدم واقعا من را تحت تاثیر قرار بدهد. خانه ی جدید من.

ـ هی، آشوک(۱۹). اوضاع چطور است؟
نیتن چمدان هایم را روی کف مرمری سالن می کشید، من هم به کاشی های سفیدوسیاه و نرده های برنجی چشم دوخته و مراقب بودم زمین نخورم. صدای قدم هایم در فضای غارمانند طنین می انداخت. شبیه به سالن ورودی هتل بزرگی بود که تا حدودی شکوهش را از دست داده است: آسانسور برنجی براق، کف مفروش با کف پوش قرمز و طلایی، بخش پذیرش کمی تاریک بود و نمی شد گفت جای راحتی است. بوی موم و کفش های واکس خورده و پول می آمد.
ـ خوبم رفیق، ایشان کی باشند؟
ـ لوئیزا، قرار است برای خانم گاپنیک کار کند.
نگهبان که لباس فرم تنش بود، از پشت میزش بلند شد و به طرفم آمد و دستش را دراز کرد. نیشش تا بناگوش باز بود و گویی چشمانش همه چیز را می دیدند.
ـ آشوک از دیدنت خوشوقتم.
ـ اوه یک انگلیسی! من پسرعمویی توی لندن دارم. کروی داون(۲۰) را بلدی؟ رفتی تا حالا؟ پسر خیلی خوبی هست، منظورم را که می فهمی؟
تلفظش با من فرق می کرد. گفتم:
ـ اینجایی را که گفتی اصلاً نمی شناسم.
وقتی قیافه اش در هم رفت گفتم:
ـ ولی دفعه بعد که رفتم لندن، دنبالش می گردم.
ـ لوئیزا خوش آمدی به لوری(۲۱)، اگر چیزی لازم داشتی یا سوالی داشتی به من بگو. من اینجا هستم هفت روز هفته، بیست و چهار ساعت شبانه روز.
نیتن گفت:
ـ شوخی نمی کند، گاهی می بینم زیر آن میز خوابیده.
بعد به آسانسور خدماتیِ انتهای سالن و درهای خاکستری ماتش اشاره کرد. آشوک گفت:
ـ رفیق، سه بچه زیر پنج سال دارم، باور کن اینجا بهم آرامش می دهد. البته نمی توانم بگویم برای زنم هم این طوری است.
لبخند زد.
ـ دوشیزه کلارک، جدی می گویم. هر کاری داشتی در خدمتت هستم.
وقتی در آسانسور بسته شد، زیر لب گفتم:
ـ مثل مواد مخدر، کار خلاف، روسپی خانه؟
نیتن گفت:
ـ نه. بلیط تئاتر، رستوران، یا این که لباس هایت را کدام خشک شویی بدهی. اینجا خیابان پنجم هست. خدایا. توی لندن پس چی کار می کردی؟

خانواده ی گاپنیک در طبقه دوم و سوم یک ساختمان آجرقرمز با معماری سبک گوتیک و متراژی ششصدوپنجاه مترمربع سکونت داشت و در آن بخش از نیویورک ساختمان دوبلکس کم نظیری بود که نسل اندرنسل در خانواده ی ثروتمند گاپنیک دست به دست شده بود. نیتن به من گفت ساختمان لوری تقلیدی بود از ساختمان مشهور داکوتا(۲۲) در مقیاسی کوچک تر و یکی از قدیمی ترین ساختمان های آپر ایست ساید.(۲۳) بدون کسب رضایت هیئت مدیره ساختمان، که آن هم سرسختانه بر هرگونه تغییری مخالفت می کرد، خرید و فروش آپارتمان های آن ساختمان ممکن نبود. جایی که مجتمع های آپارتمانی پرزرق وبرق این سو و آن سوی پارک با آن رستوران ها و باشگاه های ورزشی و استخرهای مخصوص کودکان محل سکونت نوکیسه هایی مانند اعضای الیگارشی روسی، ستارگان پاپ، غول های چینی و بیلیونرهای تکنولوژی بود، ساکنان ساختمان لوری علاقه مند به همان سبک های سنتی بودند.
این آپارتمان ها نسل به نسل گشته و ساکنانش به سیستم لوله کشی دهه ۱۹۳۰ خو گرفته بودند، برای تغییراتی فراتر از تعویض کلید برق جنگ ودعواهای لفظی مفصلی می کردند و تغییر و تحولات نیویورک را در اطراف خود نادیده می گرفتند، درست مثل وقتی که آدم یک گدای تابلو مقوایی به دستی را در خیابان نادیده می گیرد.
وقتی به سمت بخش خدمتگزاران می رفتیم، من آپارتمان دوبلکس شیک و مجلل را با آن کف پارکت و سقف بلند و پرده های ضخیم و طرحدار قدی از نظر گذراندم. بخش مستخدمین که در انتهای طبقه دوم در یک راهروی باریک و دراز منتهی به آشپزخانه واقع بود، فضایی بی قاعده و باقیمانده ای از سال های دور بود. ساختمان های جدید و بازسازی شده فاقد بخش مستخدمین بودند: خدمتکارهای زن و پرستارهای بچه با قطار از نیوجرسی(۲۴) یا کویینز(۲۵) می آمدند و بعد از تاریکی هوا برمی گشتند. اما خانواده گاپنیک از همان ابتدای ساخت ساختمان این اتاق های کوچک را در اختیار داشته اند. این اتاق ها غیرقابل فروش و غیرقابل تغییر کاربری و طبق اسناد و مدارک متعلق به مالک اصلی آپارتمان بودند و چیزی بیشتر از انباری نبودند، برای همین جای تعجب نداشت اگر انباری تلقی می شدند.
نیتن در اتاقی را باز کرد و وسایلم را زمین گذاشت.
ـ اینجاست.
اتاقم تقریبا سه در چهار متر مربع بود و شامل یک تخت بزرگ، یک تلویزیون، قفسه کشودار و کمد می شد. یک مبل راحتی کوچک با رویه ی پارچه ای به رنگ بژ در گوشه ای دیده می شد، فرورفتگی نشیمنگاهش نشان از ساکن خسته ی قبلی اش بود. پنجره ی کوچکی داشت که معلوم نبود به سمت جنوب باز می شود یا شمال، شاید هم شرق. هیچ حدسی نمی توانستم بزنم. این پنجره در ارتفاع سه یا چهار متری دیوار آجر سفیدی اتاق قرار داشت و چنان بلند که اگر می خواستم آسمان را ببینم باید سرم را به شیشه می چسباندم و خودم را بالا می کشیدم.
آشپزخانه ی مشترکی در راهرو واقع بود که من و نیتن و زن خدمتگزاری که اتاقش در آن طرف راهرو بود، از آن استفاده می کردیم. روی تختم، پنج بلوز یقه مردانه به رنگ سبز سیر و چیزی که شلوار سیاه براق نامرغوبی به نظر می رسید مرتب و تمیز روی هم چیده شده بودند.
ـ در مورد یونیفرم چیزی بهت نگفتند؟
یکی از بلوزها را برمی دارم.
ـ یونیفرم فقط بلوز و شلوار است، خانواده گاپنیک فکر می کند پوشیدن یونیفرم راحت تر است. این طوری هر کسی جایگاه خودش را می داند.
ـ البته اگر بخواهی مثل بازیکن گلف به نظر بیایی.
نگاهی به داخل حمام کوچک می اندازم که به اتاق خواب باز می شد. کف و دیوار از مرمری قهوه ای بود. کاسه ی توالت و دستشویی کوچکی داشت که ظاهرا به دهه ۱۹۴۰ برمی گشت، و یک دوش. یک سوسک کش و قالب صابون بازنشده ای هم در گوشه ای به چشم می خورد.
نیتن گفت:
ـ با توجه به معیارهای منهتن واقعا دست ودلبازی است. می دانم کمی درب وداغون به نظر می رسد، ولی خانم گاپنیک می گوید می توانیم رنگش کنیم. یکی دو تا لامپ اضافه و سری هم به فروشگاه کریت اند برل(۲۶) بزنیم، بعد هم اینجا...
به سمتش برگشتم و گفتم:
ـ من از اینجا خوشم آمده.
صدایم یکباره به لرزش افتاده بود.
ـ من آمدم نیویورک، نیتن من راستی راستی اینجایم.
نیتن شانه هایم را فشرد و گفت:
ـ آره، آره اینجایی.
موفق شدم خودم را مدتی بیدار نگه دارم و وسایلم را باز کنم، غذا از بیرون گرفتیم و با نیتن خوردیم. نیتن از اصطلاح امریکایی برای غذاهای بیرون بر استفاده می کرد. چرخی در ۸۵۹ کانال تلویزیون کوچکم زدم و دیدم بیشتر برنامه هایش مربوط است به فوتبال آمریکایی که انگار روی دور تسلسل همیشگی فوتبال و آگهی های مربوط به هضم و گوارش غذا، یا سریال های جنایی تثبیت شده بود که من تا به حال چیزی در موردشان نشنیده بودم. سپس از هوش رفتم. ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه صبح با شنیدن صدای آژیر ناآشنایی از دوردست و زوزه ی بم کامیونی که دنده عقب می رفت با پریشانی از خواب پریدم. چراغ اتاق را روشن کردم، وقتی یادم آمد کجا هستم، موجی از شوق و ذوق وجودم را فرا گرفت.

نظرات کاربران درباره کتاب هنوز هم من

به نسبت دو کتاب اول ضعیف تر ولی کتاب دوم بهتر بود
در 6 روز پیش توسط
خواندن قصه زندگی یک آدم جالبه، اینکه چقدر آدمها روی زندگی هم اثر می‌گذارند و در عرض ده سال، زندگی آدمها میتونه بالا و پایین باشه. این من، می‌تونیم هر کدام از ما باشیم. پیشنهاد می‌کنم کتاب دختری که رهایش کردی از جوجو مویز را هم بخوانید.
در 2 هفته پیش توسط
به نظر من مثل دو سری قبلی من قابل توجه و خواندنی بود.به قول معروف ازون کتابهایی بود که راحت نمیشه گذاشت زمین
در 2 هفته پیش توسط
من کتاب ررا خریدم ولی باز نمیشه
در 2 هفته پیش توسط
کتاب خوبیه و البته آدم بعد از خوندن من پیش از تو و من پس از تو به نوعی معتاد میشه . نویسنده یه کاری کرده که آدم فکر میکنه لو کلارک حقیقیه و الان هم میخواد بدونه خوب الان چند ماه گذشته لو چیکار میکنه؟
در 2 هفته پیش توسط