کتاب بر باد رفته اثر مهدی شیرالی راسخ اهوازی نشر انتشارات نظری

تو ای یار گلم آرامشم باش همیشه با دل دیوانه ام باش کنار تو منم با غصه قهرم امید روشن فردای من باش *** دلم را من به تو خوش کرده بودم به هر کس غیرتو پشت کرده بودم ولی دلبر دل ما را شکستی چه بیهوده دلو خوش کرده بودم *** نمی دانم بسازم یا بسوزم ز بس که ساخته ام در حال سوزم چرا حرف دلم فهمیدنی نیست چو شمعی که فقط باید بسوزم *** خودم کردم در این دنیا که سوختم خودم در آتش خود ساخته سوختم گله از کس ندارم جز زمانه خودم آتش زدم بر دل که سوختم *** بیا و تو نگاهی کن دوباره ببین که چشم من داره می باره ز رفتن تو حضر کن نازنینم که چشم من دائماً چشم انتظاره *** خداحافظ برو دلبر که میری دلم را داده ای بر غم اسیری برو که بودنت فایده نداره بدان که از خاطرات من نمیری *** رفیق نیمه راه من کجا رفت همه عشق و وجود من کجا رفت منو تنها گذاشتی توی غربت امید و هم دمو جانم کجا رفت *** به فردای خودم امید ندارم چرا که چون تویی دیگر ندارم برفت دلبر از خانه ی من عزیز و همدمی دیگر ندارم *** ای که مرا از همه درد رها می کنی زخم دلم را تو دوا می‌کنی غصه از این دل تو برون کردی و با همه عالم تو وفا می‌کنی *** تو گفتی می روم باور نکردم دل و آماده ی ماتم نکردم یک عمره رفتی و من در عذابم خدا داند هنوز باور نکردم