از دیدگاه اسلام و جامعه، ورزش وسیله ای است برای بیشر تلاش کردن و بهتر کار کردن برای تقرب به خدا. بنابراین ورزشهایی که خلاف این موارد است و هدفشان آزار شخص یا نفس یا غیره است دارای اشکال شرعی بوده و مورد تأیید نمی باشد. مبنای مخالفت شرع صدمات طبیعی و حرکات عادی و متعارف که مطابق موازین و عرف ورزشی باشد نیست بلکه حرکات غیر طبیعی و صدمات زیان آور است. محیط ورزشی مکان مقدس و ورزش کردن برای رضای خدا عبادت محسوب میشود.
در عصر کنونی ورزش قلب میلیونها انسان را در سر تا سر جهان تسخیر کرده است و ورزشکاران عالم صرف نظر از نژاد و دین و رنگ و سرزمین و آرمانهای سیاسی در همه رشتههای ورزشی در کنار یکدیگر به ورزش میپردازند. مسابقات ورزشی (جام جهانی و بازیهای المپیک) مرزهای سیاسی و عقیدتی را در هم میشکند و شور و هیجان در بین مردم میآفریند. ورزشکاران و قهرمانان رشتههای گوناگون برای جوانان و نوجوانان و همه مردم جهان الگوی رفتاری هستند. حتی رؤسای ملتها به مقام قهرمانان به عنوان سمبل ملی احترام میگذارند و با حضور در ورزشگاهها و میادین ورزشی و در کنار مردم به تشویق و تقدیر از ورزشکاران و قهرمانان میپردازند.
اید توجه داشت که در عرف بازیهای ورزشی خطاهای ناخواسته و قابل اغماض فراوان است. از لغزشهای جزئی که لازمه نشاط و غرور جوانی است باید گذشت و تنها به خطاهای بزرگ و به ویژه عمد یا بی اعتنایی به اضرار پرداخت. برای مثال: در ورزش بوکس هیچ ضربه ای به رقیب از پا در آمده مجاز نیست و آنچه رنگ آزار، انتقام جویی و خودنمایی بیهوده بگیرد از آیین جوانمردی (قانون بازی) خارج است هرچند داور حرفه ای نیز آن را خطا نداند و در شمار ضربههای خطا نیامده باشد.
در این کتاب سعی شده است به تحلیل مواردی بپردازیم که با وجود ایراد خسارت ورزشکار از مسئولیت مدنی معاف است.