فیدیبو نماینده قانونی نشر نی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب شب افتتاح

کتاب شب افتتاح
صد سال سینما، صد فیلمنامه

نسخه الکترونیک کتاب شب افتتاح به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب شب افتتاح

جان کاساوتیس در ا یران نام چندان آشنایی نیست. در حالی که در اروپا و آمریکا نام او را اغلب در کنار وودی آلن ویم وندرس و جیم جارموش قرار می دهند. شب افتتاح یک از بهترین فیلم های کاساوتیس و از شاخص ترین فیلم های است که به تئاتر می پردازد به احساس بازیگر روی صحنه و دلهره او هنگام ایفای نقش. قهرمان فیلم با دغدغه تنهایی رو به روست تنهایی یک انسان، تنهایی یک زن و تنهایی یک بازیگر روی صحنه او با کارگردان، بازیگر مقابل، نقش، و در نهایت خودش در کشمکش است و این کشمکش ها به صحنه تئاتر کشیده می شود.

ادامه...
  • ناشر نشر نی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 5.38 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۲۸ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب شب افتتاح

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

شب افتتاح

جان کاساوتیس

مترجم:لیلا حاتمی






حق انتشار الکترونیک برای فیدیبو محفوظ است



فیلمنامه

راهروی پشت صحنه تئاتر. داخلی. شب

پشت صحنه کم نور تئاتر. زن بازیگر، میرتل گوردن، سیگار به لب وارد می شود. حوله ای روی شانه هایش انداخته و شالی روی بازوهایش. بابی، مسئول صحنه، آب پاش به دست، نگران موهای میرتل است و دنبالش می آید. نزدیک میزی می شوند که وسایل صحنه، ازجمله تعدادی کیسه کاغذی، روی آن قرار دارد.

بابی:دقیقا همان طوریه که خانم می خوان، خانم این طوری می پسندن، درسته خانم گوردن؟
میرتل:[ کیسه ها را به او نشان می دهد.] بابی خواهش می کنم این کیسه ها رو یه کاری شون بکن، به هم که می خورن صدای سمباده می دن.
بابی:می خواید یه کمی خیس شون کنم؟
میرتل:آره، لطفا.

میرتل چند قدم دور می شود. حالا کلی جامه دار را می بینیم که به میرتل می پیوندد تا حوله را از او بگیرد. بابی هم موهای میرتل را با آب پاش تر می کند.

بابی:به اندازه کافی موهاتون خیس شده؟ [ میرتل که هم چنان سیگار به لب دارد، سرش را به نشانه تایید تکان می دهد. صدای کف زدن به گوش می رسد. بابی یک شیشه ویسکی بوربون از جیبش درمی آورد.] همین جوری که حاضر می شید یه کوچولو بوربون می خورید؟
میرتل:با کمال میل. [ میرتل بطری را می گیرد و درهمین حال بابی به او کمک می کند و سیگار را از لب او برمی دارد.]

بابی از چپ قاب خارج می شود. میرتل جرعه ای از بطری می نوشد. کلی که عقب تر از او ایستاده نگاهش می کند.
دستی اهرم بالابر پرده را پایین می کشد.
پرده بالا می رود. نور خیره کننده پروژکتورها پدیدار می شود.
تماشاگران در تاریکی سالن نشسته اند.
صحنه نمایش از دید تماشاگران. میرتل (که در نمایش ویرجینیا نام دارد) کیسه به دست از در دکور صحنه وارد می شود. حالا مجموعه صحنه را در نمایی ثابت می بینیم.
میرتل/ ویرجینیا به طرف در می رود و از صحنه خارج می شود. صدای زمین گذاشتن کیسه ها را می شنویم.
آن چه که فورا توجه را در دکور صحنه به خود جلب می کند، دو عکس بزرگ دیواری ست از پیرزنی اهل مدیترانه (بدون شک یونانی ست). عکس بزرگ تر که زن را تمام قد نشان می دهد، روی دیوار پشت پلکان چوبی کوچکی که به اتاقی منتهی می شود، گسترده شده و تمام ارتفاع دکور را پوشانده. در نگاه اول، بزرگی عکس مانع از دیدن بازیگر روی صحنه می شود. عکس دیگر صورت پیرزن را در نمایی بسیار درشت نشان می دهد و چروک های صورت او را مشخص می کند. سمت راست صحنه یک بار و یک آباژور پایه دار قرار دارد.
میرتل/ ویرجینیا بسته به دست دوباره وارد صحنه می شود و در را پشت سرش می بندد، کنار بار از حرکت بازمی ایستد.



موریس/ مارتی:به چی فکر می کنی؟

میرتل هم زمان با ما موریس را می بیند. موریس در نمایش شوهر اوست و مارتی نام دارد. در تمام این مدت ساکت بالای پله ها نشسته بوده.

میرتل/ ویرجینیا:[ غافلگیر شده.] اوه، تو خونه یی؟
موریس/ مارتی:[ از جا برمی خیزد، حالا چهره پیرزن را روی پوستر بزرگ می بینیم.] من خونه م؟ [ متعجب از این سوال وانمود می کند که دنبال کسی در اطراف خود می گردد. [منظورت چیه که می گی خونه یی؟
میرتل/ ویرجینیا:وای خدا خیس شدم، بیرون مثل چی داره بارون می آد، پاهام یخ زده.
موریس/ مارتی:یه چیز جالب، تقریبا همه تو لس آنجلس پاهاشون یخه.
میرتل/ ویرجینیا:خواهش می کنم، حوصله شوخی ندارم.
موریس/ مارتی:اوه جدی، حوصله شوخی نداری؟ با یه طنز لطیف چطوری؟ می خوای برات یه قصه تعریف کنم؟ [ با دست به عکسی در سمت راست که ما آن را نمی توانیم تشخیص بدهیم اشاره می کند.] کوچولوی منو دیدی؟ [ درحالی که مارتی از پله ها پایین می آید تا به همسرش بپیوندد، ویرجینیا رویش را به طرف عکس برمی گرداند.] خوشگله نه؟
میرتل/ ویرجینیا:خیلی قشنگه مارتی.
موریس/ مارتی:آره دیگه قید آدم های مسن رو زدم. [ دستش را دور کمر همسرش حلقه می کند.] نمی شه ازشون بدون لباس عکس گرفت.
میرتل/ ویرجینیا:[ بعد از این که مارتی را می بوسد] دوستت دارم. [ به سرعت دور می شود و به طرف پله می رود.]
موریس/ مارتی:کجا بودی؟
میرتل/ ویرجینیا:رفته بودم بیرون... [ از پله بالا می رود.] چه می دونم... خرید... بعدش هم رفتم یه جا یه مشروبی زدم. [ بالای پله می ایستد.[ رفتم توی یه بار... نباید می رفتم!
موریس/ مارتی:شلوغ بود، نه؟ یک عالمه مرد و...
میرتل/ ویرجینیا:آره ولی فقط راجع به بچه هاشون حرف می زدن، برای همین فکر کردم ایرادی نداره.
موریس/ مارتی:[ پشت بار] من به آدم هایی که [ بعد از یک مکث] راجع به بچه هاشون حرف می زنن اعتماد ندارم... همه شون منحرفن. [ خنده تماشاگران [ولی می دونی، آدم های پیر رو دوست دارم، واقعا دوست شون دارم. [ با دست عکس پیرزن را نشان می دهد.] این زن رو نگاه کن. می دونی چرا آدم های پیر رو دوست دارم؟
میرتل/ ویرجینیا:چرا؟
موریس/ مارتی:برای این که همه چیزو می دونن... ولی نشون نمی دن که همه چیزو می دونن. [ عکس را نشان می دهد.] من می تونم این جا وایستم، می تونم این پیرزن رو نگاه کنم... و می تونم همه چروک های صورتش رو بشمرم و در هر خط یه درد هست و در هر درد یک سال و در هر سال یک آدم، یک مرگ، یک تاریخ و یک محبت. [ سپس با شتاب به سمت عکس دخترجوانی می چرخد، که در سمت راست قرار دارد ولی ما آن را نمی بینیم.] ولی حالا این بچه رو نگاه کن، می بینی، محبت نداره. [ سپس متوجه می شود که همسرش هنوز با لباس خیس و پاکت به دست آن جا ایستاده.] معلوم نیست برای چی تو رو با این حرف ها معطل کردم. برو بالا، برو خودتو گرم کن.
میرتل/ ویرجینیا:[ به نرمی] دوستت دارم.
موریس/ مارتی:[ درحالی که زنش قصد دارد داخل اتاق شود] ویرجینیا...
میرتل/ ویرجینیا:چیه؟
موریس/ مارتی:صدامو می شنوی؟
میرتل/ ویرجینیا:چی می گی؟
موریس/ مارتی:ممنونم.
میرتل/ ویرجینیا:[ کمی عصبانی] از چی؟
موریس/ مارتی:از این که اومدی خونه.

میرتل لحظه ای توقف می کند سپس برمی گردد تا وارد اتاق شود.

عنوان بندی

فیداین به عکسی از چهره خندان جینا رولندز.
تمام عنوان بندی به همین ترتیب است، یک سری عکس با زمینه تک رنگ زرد اکر. در پس زمینه صدای کف زدن و خنده تماشاگران در فضای سالن تئاتر شنیده می شود.
نمای درشت از چشمان جینا رولندز از یک عکس دیگر.
ظهور تدریجی عکس چهره بن گازارا از نیم رخ در سمت چپ تصویر.
ظهور تدریجی عکس چهره جان کاساویتس از سه رخ درحالی که سیگاری به لب دارد.
ظهور تدریجی عکس چهره تمام رخ جون بلاندل.
صدای محیط کمی پایین می آید.

میرتل:[ خارج از قاب] آن ها می خواهند دوست شان بدارند... [ دیزالو روی عکس صورت پل استوارت، از روبه رو] باید دوست شان بدارند... [ صدای خنده. دیزالو روی عکس صورت زوهرا لامپرت از نیم رخ] همه دنیا... [ قطع به سیاهی که مربوط به قسمت تاریک عکسی است که دوربین روی آن پایین می آید.] همه می خواهند که دوست شان بدارند... [ آغاز نوای پیانو درحالی که سایه میرتل از بالا ظاهر می شود و به تدریج پایین می آید ــ عکس تک رنگ زرد اکر ــ درحالی که پشت به ما و رو به تماشاگران ایستاده، دست هایش را از دو طرف بالا برده و پیراهنی گشاد و نازک به تن دارد. عکس تماشاگران حالا بر تصویر غالب می شود و بیش تر آن را می پوشاند، عکس تک رنگ قرمز تیره، در همین حال با دیزالوی سریع عکس جدیدی از میرتل آشکار می شود، هم چنان او را از پشت می بینیم با دست هایی که بالا برده و رو به تماشاگران ایستاده است. قسمت هایی از لباسش را روی دست هایش گرفته، سایه او با همان رنگ زرد نشان داده می شود.[ وقتی هفده سالم بود قدرت همه کاری داشتم، چقدر آسان بود. احساساتم نزدیک به سطح بود، حالا برقراری ارتباط با آن ها... [ دیزالو آهسته به عکسی دیگر از بازیگر روی صحنه، پشت به ما و رو به تماشاگران دست هایش را به آسمان برده ــ عکس تماشاگران در نمایی درشت تر، که حالا تصویر بازیگر روی آن قرار گرفته. [برایم سخت تر و سخت تر شده...

فیداوت تصویر میرتل. هم چنان بالای سر تماشاگران حرکت می کنیم. پایان موسیقی.

نظرات کاربران درباره کتاب شب افتتاح