کتاب صوتی مرگ و زندگی آینه دوطرفه اثر آنیتا مورجانی

کتاب مرگ و زندگی آینه‌ی دو طرفه خودزندگینامه‌ای عمیق و تامل‌برانگیز از آنیتا مورجانی است که به تجربه‌ی نزدیک به مرگ و تاثیرات آن بر تغییرات روحی و معنوی او می‌پردازد. این کتاب روایتگر تجربه‌ی شخصی نویسنده، از ابتلا به بیماری سرطان پیشرفته تا بهبودی معجزه‌آسا و بازگشت به زندگی است که تلاش دارد با دیدگاهی تازه به مفهوم مرگ و زندگی در خلال این تجربه‌های سخت و دشوار شخصی، نظر بیندازد.

آنیتا مورجانی (Anita Moorjani) در کتاب مرگ و زندگی آینه‌ی دو طرفه (Dying To Be Me)، به‌طور شفاف و با ذکر جزئیات دقیق، از تجربه‌های خود در طول بیماری سرطان، مواجهه با مرگ و فرآیند شگفت‌انگیز بهبودی‌اش می‌گوید. او پس از اینکه دچار سرطان پیشرفته شد، به‌طور غیرقابل پیش‌بینی از مرگ نجات پیدا کرد و شفا یافت. این کتاب نه تنها تجربه‌ی فیزیکی درمان را روایت می‌کند، بلکه جنبه‌های روحی، معنوی و فلسفی این تجربه را نیز مورد توجه قرار می‌دهد.

کتاب زندگینامه‌ای مرگ و زندگی آینه‌ی دو طرفه به‌ویژه بر تغییرات نگرشی که آنیتا مورجانی پس از بازگشت از تجربه‌ی نزدیک به مرگ در زندگی‌اش ایجاد شد، تأکید دارد. او به‌طور واضح بیان می‌کند که چگونه دیدگاهش به زندگی، مرگ، روابط انسانی و حتی مسائل روزمره مانند شغل، پول و موفقیت به‌کلی دگرگون شده است. آنیتا از درک جدیدی درباره‌ی معنا و هدف زندگی سخن می‌گوید، که به‌ویژه از برخورد نزدیک با مرگ و زندگی پس از آن حاصل شده است. این کتاب توسط لیلی قلی بیگی و مینا فتحی به فارسی ترجمه شده و نشر لیوسا آن را به چاپ رسانده است.

در بخشی از کتاب مرگ و زندگی آینه‌ی دو طرفه: تجربه و سرنوشت آنیتا مورجانی در سفر پر رنج او به سوی مرگ و بازگشتی متفاوت می‌خوانیم

چند روز بعد از ترک آی‌سی‌یو، برای تقویت عضلات ضعیف‌شده‌ام، فیزیو‌تراپی شروع شد تا دوباره قوی شوم و قادر به حرکت باشم. اولین‌روزی که توانستم راه بروم، پرستاری آمد و مرا به دستشویی برد تا بتوانم در آینه نگاهی به خودم بیندازم. به‌محض اینکه نگاهم به شمایل استخوانی‌ام در آینه افتاد؛ قلبم مانند شیشه، شکست و فروریخت. بعد از بیرون‌آمدن از کما، این اولین باری بود که احساس دل‌شکستگی و یأس می‌کردم.

از پرستار خواستم چند دقیقه تنهایم بگذارد تا با خودم خلوت کنم. در آنجا، در مقابل آینه به خودم خیره شدم. بدون اغراق بگویم، شخصی را که در آینه به من نگاه می‌کرد نمی‌شناختم، تقریباً برای خودم قابل ‌تشخیص نبود. بیشتر موهایم دسته‌دسته ریخته بود، چشم‌هایم برای حدقه‌ای که در آن قرار داشتند، بزرگ به‌نظر می‌آمدند، استخوان‌های گونه‌ام بیرون زده بودند و پانسمانی روی گردنم، زیر گوش راستم، وجود داشت که زخم باز بزرگی را که روی گردنم به وجود آمده بود می‌پوشاند. آنجا، مقابل آینه، همان‌طور که به چهره‌ی ناشناس خود میخکوب شده بودم های‌های گریستم.

درواقع گریه‌ام بابت چهره‌ای که در آینه می‌دیدم نبود؛ در آن لحظه، شکل ظاهری‌ام برایم مهم نبود، بلکه همان حس همدردی و غمی را داشتم که هر کس با دیدن فردی با چنین وضعیتی، در خود حس می‌کند، ترکیبی از سوگ و همدلی عمیق. در تصویر مقابلم در آینه، در آن چهره و چشم‌ها، سال‌های پر از درد و رنجی را می‌دیدم که مرا به این روز انداخته بود.

میان مویه و گریه، به خود می‌گفتم: «چطور اجازه داده بودم چنین درد و رنجی را بر خود تحمیل کنم؟ چطور به خودم اجازه داده بودم مسبب چنین رنجی بر جسم و جان خود باشم؟»