کتاب مقصد اثر عبدالجبار رئیسی نشر بین المللی ماهواره

كتاب يك داستان اجتماعي مربوط به چند دوست است كه قصد مهاجرات به اروپا دارند در بين راه اتفاق هايي رخ مي دهد... -- ميانه ¬های پاييز بود و هوای نيام كه روستايی در محاصره¬ی كوهستان بود،كم كم رو به سردی میرفت. نيام با سه محله ای كه به صورت پلكانی قرار دارند و دو رودخانه¬ ی بزرگ در دو طرف آن و نخلستان¬های طولانی در كنار اين رودها وكوهی بزرگ و ستبر به نام «گرگ» در بالای روستا قرار دارد و ميان اين دو رود كه از بالای آن می توان تمام منطقه را تماشا كرد، به اين روستا، زيبايی خاصی بخشيده است. خانه¬ی يوسف كه پاتوق جوانان روستا بود، گرمای خاصی داشت. يوسف جوانی افتاده و تنها بود كه با جوانان روستا ارتباط خوبی داشت به همين دليل خانه¬ ی يوسف به محلی برای ديوان (دورهمی) شبانه تبديل شده بود كه با صفا و صميميت در كنار هم در مورد مسائل مختلف صحبت می‌كردند. ... پيگيری اخبار از طريق تلويزيون و گاه بحث و جدل در مورد اين اخبار از ديگر كارهای آنها بود، البته چای و پیكنيك، بخش جدانشدنی اين دورهمی‌ها بود. مردم روستای نيام از سال¬ها قبل با كشاورزی و دامداری، روزگار می‌گذراندند اما در چند سال اخير به دليل خشكسالی¬های طولانی، كشاورزی و دامداری رونق سال های قبل را نداشته و مردم به سختی امرار معاش می¬كنند، بعضی از مردان روستا برای كار به كشورهای حاشيه¬ی خليج فارس می رفتند و پسران خود را برای كار به آنجا می¬بردند اما بيشتر جوانان بلوچ، ترجيح می دهند كه تحصيل كنند و به دانشگاه بروند به اميد اينكه در يكی از اداره های دولتی استخدام شوند، بعضی از آن ها به هدف خود می¬رسند و صاحب يك شغل دولتی می شوند اما اكثر آنها در اين كار، ناكام می مانند و مجبورند برای كارگری از اين شهر به آن شهر بروند. نزديك غروب بود، صدای ماشين ها و موتورهايی كه از شهر باز می گشتند سروصدای عجيبی در روستا ايجاد كرده بود. صدای بزها و گوسفندان كه از چرا باز می¬گشتند از هر خانه¬ای به گوش می¬رسيد، زنان روستا در كوچه پس كوچه ها با ظرفی به دست، به دنبال بزها برای دوشيدن آنها می‌کردند و آن را با اين صدا كيچ كيچ (بيا بيا) صدا می زنند و صدای بزغاله‌ها از حياط خانه¬ها شنيده می¬شود كه مادرشان را صدا می زنند، احمد و عليرضا تنها در خانه¬ی يوسف نشسته بودند و مثل هميشه بساط دود و دم و چايی برپا بود. احمد جوانی آرام، شجاع و با اراده كه بيشتر وقت خود را در روستا و در ميان مردم می¬گذراند و فقط گاهی برای كار به ديگر شهرها سفر می كرد.