کتاب و هنوز آفتاب بر کوچه می‌ تابد اثر زهره حسین‌زاده‌علوی نشر بین المللی ماهواره

کتاب مجموعه‌ای است از سه داستان کوتاه:

۱- رویای بیتا

۲-و هنوز آفتاب بر کوچه می تابد

۳- شب بود و باران

از نظر نویسنده، داستان دوم اصلی ترین داستان کتاب میباشد. هر چند بعد از انتشار کتاب، نظرات مختلفی دریافت کرد. اکثرا رویای بیتا را نقطه عطف این مجموعه می دانستند. شاید از آن جهت که داستان بر پایه اتفاقهای ماورایی نگاشته شده.

راوی هر سه داستان دختران جوان هستند. دخترانی که هر کدام دل به رویای خود سپرده اند.

بیتا و داستان عشق و علاقه اش به کاوه، استاد شیمی دانشکده علوم پایه...

بهاران و تصویری از خاطرات محو دوران کودکی و احساسی که به دکتر خشایار افشار، تنها همسایه آنها در کوچه بن بست دارد...

سارا، دختر نقاش و ماجرای تابلویی نیمه تمام که در شبی بارانی کامل می‌شود...

در بخشی از کتاب می خوانیم:

در رویاهایم غوطه می خوردم که گفت: " این هم عکس خودمه، همینجوری چند روز پیش بخاطر تو گرفتم!"

و عکس را بیرون آورد و به من داد. نگاهش کردم. همان خشایار، همان کاوه، همان مرد جوان که بهاران کوچک را به پدرش رسانید. با موهایی قهوه ای و خوش حالت، چشمانی روشن، صورتی زاویه دار. نگاهم را از عکس بصورتش دوختم. با لحن جالبی گفت:" نمیدونم تو چی توی این قیافه دیدی که دوست داری عکسهای منو نگه داری!"

- "شما از زمانی که من بچه بودم، همراهم بودین تا به الان. شما دوست خوب من هستین. تنها دوست من در دنیا!"

و در داستانی دیگر می خوانیم:

از آن اتفاق سالها گذشته و من همچنان در آن پاییز پر از رمز و راز و غم آلود،

مانده ام! هنوز باد بوی غریبانه عطرش را می پراکند. هنوز از پنجره اتاق، سایه اش در میان تاریکی خیابان جاریست. گویی هیچ چیز تغییر نکرده، هیچ چیز!

درست در بالاترین نقطه شهر، زیر آن درخت بلند، کنار آن نیمکت، آخرین تصویر از او باقی مانده. همانجا که نور خورشید، با دست و دلبازی تمام، بر صورتش می تابید و من برق دیدگانش را می دیدم. درست در بالاترین نقطه شهر، زیر آن درخت بلند، باد عطرش را در فضا می پراکند.

می دانم روزی دوباره او را نه در رویا، که در حقیقت خواهم دید. آن روز خواهد آمد!