کتاب جناب پاول اثر تانکرد دورست نشر قطره

پاول با حالتی رخوت‌بار بر کاناپه‌ای بزرگ دراز کشیده، گویی هیچ تمایلی به بلند شدن ندارد. دوروبرش، کف اتاق، اشیای گوناگونی پخش شده‌اند که قبلاً استفاده کرده و انگار از دستان بی‌رمقش رها شده‌اند: فنجان‌های قهوه، لیوانی واژگون، چند کتابِ باز، روزنامه‌های مچاله‌شده، قاشق، چاقویی بزرگ برای بریدن نان، کارتنی پاره‌، لباس‌های رنگ‌و‌وارنگ و جوراب‌های جورواجور.

پاول حرف می‌زند. دستان سفید و نرمش، که گویی در طول عمرشان چیزی را لمس نکرده‌اند، با حرکاتی غریب، ظریف و پرجنب‌وجوش تکان می‌خورند.

پاول: وایسین! وایسین! وایسین! داد می‌زنم! یواش‌تر برین پایین، این‌قدر تند ندویین! می‌خوام باهاتون دو کلمه حرف بزنم، حالا به اسپانیایی، اسپرانتو یا هر زبونی که شد! فقط مثل آدمیزاد سلام کنیم به هم. اگه زبونمون یکی نبود، با اشاره حرف می‌زنیم. با انگشت‌ها، با چشم‌غره، با تکون دادن سر... این‌ها دیگه زبون بین‌المللی آدم‌هان، نه؟ ولی این‌ها انگارنه‌انگار! گوششون اصلاً بدهکار نیست. همه‌ش می‌دون! پاهای سیاهشون رو می‌بینم که زیر تکه‌های یخ برق می‌زنن. یه گنده‌لات چهارپا می‌آد، بعد یه فسقلی با پاهای بچگونه از کنارش رد می‌شه. همین‌جور یکی‌یکی می‌آن! من می‌تونستم یه کالباس خوشمزه‌ی باکیفیت از وستفالن بهتون تعارف کنم! آدم خوبی‌ام، واقعاً، یه‌جور الگو برای اون‌هایی که مثل من خوب نیستن! فقط یه‌کم شکموام، همین! ولی بازهم کالباس رو تعارف می‌کنم، از ته دل! اما نه... این بی‌ادب‌ها فقط می‌دون، نمی‌خوان گپ بزنن. می‌دون و می‌دون تا برسن به دره‌های سبز و قشنگ اکوادور، بهشت روی زمین، جایی که همه‌چی سبز می‌شه و گُل می‌کنه. ولی خب، تا وقتی به اون پایین برسین، تکه‌های یخِ قشنگتون آب شدن! خنده‌داره، نه؟ هرچقدر هم بدوین، بالا یخچال یختون می‌کنه، پایین که می‌رسین، از یخ‌هاتون فقط یه تخم کبوتر مونده! اگه اونجا هم با دلال‌ها سر قیمت چونه بزنین، آخرش فقط یه مشت انگشت خیس نصیبتون می‌شه!

هلم ناگهان ظاهر می‌شود، بی‌آنکه کسی بداند از کجا. جوانی‌ است که سعی می‌کند پرشور و خوش‌بین به نظر برسد. بدون اینکه توجه خاصی به پاول بکند، دورتادور اتاق را نگاه می‌کند، انگار دارد املاکش را وارسی می‌کند.

پاول: آدم عاقل از خودش می‌پرسه که این‌همه دوندگی واسه چیه... می‌پرسه، نه؟ نمی‌پرسه؟