کتاب به امید دل بستم اثر لنکالی ‌. نشر آقایی

من با نوشتن این داستان تکه‌تکه‌های قلبم رو میارم روی کاغذ. کل داستان از دید یه دانای کل نقل می‌شه و می‌خوایم ببینیم تمام احساسی که یه آدم داره مثل حس دوستی ، حس گناه،، بیماری و احساس دیگه چطوری ما رو تبدیل به یه انسان می‌کنه؟در واقع این نوشته‌ها خاطره‌های واقعی هستند که توی شرایط مشابه و شخصیت‌های مختلف بازگو شدند. هیچکدوم از شخصیت‌ها واقعی نیستند. البته خیلی مهمه که بگم اطلاعاتی که در مورد بیماری‌ها توی داستان آورده شده،علمی نیستند و ساخته ذهن من هستن. بنابراین از تحلیل اونا توی پرونده‌های پزشکی خودداری کنید.ازاختلالات فیزیکی هم عمداً اسمی نبردم، چون به عنوان یک نویسنده این آزادی رو دارم که حساسیت شما رو بیشتر کنم و تخیلات خودم رو به تصویر بکشم. بیماری‌های خود ایمنی وقتی از چشم یه آدم غریبه و یا خود فردِ درگیر،دیده می‌شن عجیب‌وغریب هستن.بیماری‌ها متاسفانه طیف بسیارزیادی دارند ،از یه طرف تبدیل به بیماری مزمن و از طرفی هم به‌مرگ منجر میشن.اکثر اونایی که به این بیماری‌ها مبتلا هستند، می‌تونن یه زندگی عادی داشته‌باشن،شبیه بقیه آدما، اما تعداد کمیشون هم اینطور نیستند.این داستان واسه هر دو گروه نوشته شده. واسه کسایی که با تنهایی خو گرفتن و برای اونایی که دنبال خودشون هستند.آرزو می‌کنم که شما هم شبیه من یه تیکه از وجودتون رو توی شخصیت‌ها پیدا کنید.توی وجود سَم، هیکاری، نئو، سونی و کُر.