کتاب وصیت پروفسور هللر اثر هاسمیک چارنتس نشر قطره

مجری تلویزیون : دوستان عزیز، اجازه بدهید اینجا گزارش تحلیلی‌مان از تظاهرات مخالفان جهانی شدن را، که از میدان کنار کاخ برگزاری جلسات پخش می‌شد، به پایان ببریم. برگزارکنندگان تظاهرات نخواستند درباره‌ی برنامه‌های آتی خود چیزی بگویند. اما نیروی‌های پلیس، همان‌گونه که شاهد بودید، به‌جز زبان چماق، زبان دیگری به کار نبردند. چه می‌شود کرد؟ حرفه‌ی خبرنگاری معمولاً پرخطر است. تا دیداری دوباره در برنامه‌ی پخش مستقیم، خداحافظ. مارینا وِبر، از پخش مستقیم، بوستون.

جاناتان تلویزیون را خاموش می‌کند.

جاناتان : (فریاد می‌زند.) نلسون، کجایی؟

نلسون : اینجام، آقا.

جاناتان : مهمون‌ها نیومدن؟

نلسون : هنوز فرصت هست، آقا، نگران نباشین. به‌خاطر تظاهرات، همه‌ی راه‌ها بسته‌ست. مطمئنم که به‌زودی می‌آن.

جاناتان : ولی کی گفت من نگرانم؟

نلسون : بله، نگران نیستین. دیگه چی میل دارین؟

جاناتان : هیچی. (نلسون می‌خواهد برود.) نلسون، می‌دونی چند سال اینجا نبودم؟

نلسون : بیست سالی می‌شه، آقا.

جاناتان : بیست سال! اینجا هیچی عوض نشده. انگار همین دیروز بود. (مکث) نلسون، اون روزی رو یادته که پدرم من رو به مدرسه‌ی شبانه‌روزی فرستاد؟ اون مدرسه‌ی نابغه‌ها، یادته؟ اون روز، برای آخرین‌بار پدرم رو دیدم.

نلسون : یادمه.