کتاب تنها درخت باغ به پاییز مبتلاست اثر کریم کریمی پور نشر بید

چراغ روشنی و من چو سایه بر دیوار

برای لمس شب من، چراغ را بردار

برو، بهل که من از خود گذشتم این سایه است

که سخت‌تر ز خود من، چپیده بر دیوار

تو را نمی‌شناسم و از خود خبر نمی‌دانم

چرا که با تو غریبم و از خودم بیزار

تو را، نه با تو که دور از تو دوست می‌دارم

تویی و لحظه‌ی آخر فقط همین یکبار

برای بوسه‌ی این مرده‌های پی در پی

شبی نبوده که من دور باشم از مردار

همیشه نیمه شبان بزم مردگان زیباست

یکی سه تار می‌زند و من کنار او گیتار

چه سوز و ساز شگرفی است بزم مرده‌ی ما

جنازه‌ای و چراغی و مرده‌ای بیمار

تو می‌روی و نشانی دگر نمی‌ماند

تو سهم سایه‌ی خود را برای من بگذار