کتاب نگهبان‌های ویرانه‌ها و تخم‌مرغ فابرژه اثر گورگن خانجیان نشر قطره

خانه‌ای مخروبه، اتاقی بزرگ، سه پنجره بدون چهارچوب، پر از سنگ‌های پراکنده، پارچه‌های کهنه، زباله‌های ساختمانی.

سیراک تنها است و دنبال ته‌سیگار می‌گردد، ابتدا توی جیب‌های خودش، و سپس، روی زمین. ماتسیک با توالت‌فرنگی کهنه‌ای روی دوشش وارد می‌شود. توالت‌فرنگی را روی زمین می‌گذارد.

ماتسیک: گوشه‌کنارها دنبال چی می‌گردی؟

سیراک: چیزی برای کشیدن داری؟

ماتسیک: نه.

سیراک: لوسو رفت دنبال سیگار، ولی نیست، دیر کرده. (اشاره به توالت‌فرنگی) داداش ماتسیک، تو هم هرچی پیدا می‌کنی می‌زنی زیربغلت و می‌آری، به‌خاطر خرت‌وپرت‌های تو، به همین زودی‌ها، اینجا دیگه جای تکون خوردن باقی نمی‌مونه.

ماتسیک: (روی توالت‌فرنگی می‌نشیند و روزنامه‌ی کهنه‌ای از جیبش درمی‌آورد.) لازم می‌شه. دیروز اون شیر آب رو با سیگار عوض نکردم؟ فکر کنم تو هم کشیدی.

سیراک: (روی سنگی می‌نشیند.) این لوسو چی شد؟ اَه!

ماتسیک: (روزنامه می‌خواند.) نه، نه، نه، نه، نمی‌شه، این‌یکی صددرصد نشدنیه، اون چیزه نمی‌ذاره اون‌یکی چیزه چیز کنه... که ما اون چیز دیگه رو چیز کنیم... اون، دیگه...