کتاب نبش برف اثر بهرنگ داودی نشر خزه

«برمک» به «افشار» گفت: «دوای این درد چیه به نظرت؟» زوزه‌ای از دوردستِ دشت، مِه و ابرها را شکافت و کش ‌آمد تا گوشِ دو مرد. «افشار» گفت: «حالا چای می‌خوری یا نه؟» برمک لب ورچید به فکر. سریع‌ نبود در انتخاب. افشار قوری را بلند‌ کرد و چای ریخت در لیوان‌ها. بخار، مثل حبسیِ یک زندانِ شورش‌‌زده، هول و گریزان، از روی لیوان‌ها چرخید و بالا ‌رفت. پرده‌ای یخ، نشست دورِ شیشه‌ی لیوان. افشار گفت: «چه دردی؟» «ابتلا. مبتلا شدم افشار.»