کتاب شب‌نامه‌ی پاییزی اثر بهرنگ داودی نشر خزه

چند روز قبل، پنجاه سالگی را گذراند. یادش بود و مهم، نه. همان بود که بود. همان‌طور که چهل را روزی گذراند و سی را و باقی‌اش را شاید باید‌می‌گذراند.عددها دیگر وجود‌ندارند و از اِلِمان‌های هندسی، طول، و از فیزیک، زمان؛ یعنی عملاً چیزی برای مرد دیگر وجود‌ندارد، غیر از وجود تن‌اش که ثقلِ درکِ اجبار به تحملش را مدت‌هاست پذیرفته و با تخریب و استهلاک مدامش، مشکلی ندارد. روزها می‌گذرند، همیشه، همان که بود، صبح تا شب و دوباره صبح، در موجودیتی تهی‌شده از حرف و بحث و مفهوم و فلسفه.