کتاب روزی از روزها اثر مهرداد کوروش‌نیا نشر قطره

ریحان با لباسی یکسره در اتاق ایستاده و روبه‌روی آینه‌ی میزتوالتش خودش را برانداز می‌کند. مسخ و گنگ، شعری را زیر لب زمزمه می‌کند. صدای در می‌آید. کسی با دست در را می‌کوبد. موها، صورت و لباسش را دست می‌کشد. به‌سمت در می‌رود. در را باز می‌کند و بدون پرسش به وسط اتاق می‌آید. به‌دنبالش نصرت، مردی خوش‌لباس با کلاه‌شاپو و کت‌وشلوار مشکی، کراوات‌زده و اتوکشیده وارد می‌شود. مرد با تعجب همه‌جا را برانداز می‌کند، با احتیاط قدم برمی‌دارد. ریحان در میانه‌ی اتاق ایستاده، او را نگاه می‌کند. نصرت متوجه نگاه متعجب ریحان می‌شود و می‌ایستد. نصرت کاملاً معذب است. چندبار به چشمان ریحان نگاه می‌کند و بعد سرش را پایین می‌اندازد. ریحان خیره، جدی و پرسشگر، سرتاپای نصرت را برانداز می‌کند.

ریحان: ... کفشاتو باس درآری.

نصرت: موندگار نیستم.

ریحان: مگه قراره موندگار بشی؟

نصرت: والّا...

ریحان: چرا ان‌قدر معذبی؟

نصرت: این محل نیومده بودم تا حالا...