کتاب فیل در اتاق اثر مرتضی میرمنتظمی نشر قطره

مرد: سؤال... اگر یه فرد خاص تهدیدی برای جامعه باشه یا بهتر بگم یه نفر حضور سمی‌ای در جامعه داشته باشه شما راه‌حل بهتری جز حذف اون آدم سراغ دارید؟ نکنه دلتون می‌خواد به تزریق سم خودش ادامه بده؟ چه دنیای ترسناکی! آره؟ این یه فکته و نیازی هم به اثبات نداره. یه عالمه مثال براش هست. چند سال پیش جایی خوندم که در یکی از اردوگاه‌های کار اجباری وقتی یه نوازنده‌ی سابق پیانو از گرسنگی شکایت کرد اون رو مجبور کردن یه موش بخوره؛ یه موش زنده رو. من درباره‌ی موش حرف ‌زیادی برای گفتن دارم اما اون‌چیزی که قصد دارم اینجا درباره‌َش حرف بزنم قطعاً موش نیست... من آدمی هستم که ترجیح می‌ده وقایع بد رو به یاد بیاره. با جزئیات. گفتم جزئیات؛ من گزارش جنایی زیاد می‌خونم بارها شده که ساعت‌ها پشت میز کارم نشستم و گزارش یه جنایت فجیع رو خوندم تا شاید بتونم ازش ایده‌ای برای یکی از تئاترهام بگیرم... چند وقت پیش یکی از تماشاچی‌های تئاترهام بهم یه مسیجی زد. تقریباً تمام کارهام رو دیده بود. نوشته بود دقت کردی در تمام تئاترهای تو دوتا وجه مشترک وجود داره؟! اول اینکه همه‌ی کارهای تو توی یه باکس اتفاق می‌افته، یعنی آدم‌های نمایش تو داخل یه باکس قرار گرفتن. و دوم اینکه در همه‌ی تئاترهای تو یه نفر کشته می‌شه... من دررابطه‌با موضوع اول فعلاً ایده‌ای ندارم، اما وقتی یه مرور کلی می‌کنم می‌بینم آره شاید من در ناخودآگاه خودم از کشتن لذت می‌برم. از شما می‌پرسم:

اسلاید: می‌خواستم بی‌قراری‌های درونم‌ را آرام کنم، پس می‌نویسم...

فرانتس کافکا

من چرا اینجام شما چرا اینجایید؟ قبل از هرچیز باید بگم چه‌چیزی من رو بر اون داشت که من تصمیم گرفتم جزءبه‌جزء جنایتی رو که مرتکب شدم، بیان کنم؟

اسلاید: دردی که انسان را به سکوت وامی‌دارد بسیار سنگین‌تر از دردی است که انسان را به فریاد وامی‌دارد و انسان‌ها فقط به فریاد هم می‌رسند.