کتاب ترنس مالیک فیلم و فلسفه اثر تامس دین تاکر نشر لگا

استنلی کاولِ فیلسوف در دیباچۀ کتاب جهان دیده­شده: تأملاتی در باب هستی‌شناسی فیلم، که نخستین­بار در سال 1971 منتشر شد، صریحاً معترف دینش به ترنس مالیک می‌شود.¹ کاول در همین دیباچه از برخی دوستان و همکارانش و نیز همسرش قدردانی می‌کند، طوری که اشارۀ او به مالیک در این میان چندان به چشم نمی­ آید. در واقع، اهمیت این قدردانی تنها چند سال بعد، یعنی زمانی‌ معلوم شد که ترنس مالیک تعدادی از شگفت‌انگیزترین فیلم‌های دوران ما را نوشته و کارگردانی کرده بود. نخستین­ باری‌ که کاول به مالیک و دینش به او اشاره کرد، مالیکِ 28ساله به­تازگی دورۀ فیلم‌سازی را در موسسۀ فیلم امریکا در لس‌­آنجلس تمام کرده بود. کاول هفده سال بزرگ‌تر از مالیک و در اواسط دهۀ 1960 استاد فلسفۀ او در دانشگاه هاروارد بود؛ این دو در تمام این سال‌ها تماس‌شان را با هم حفظ کرده بودند، در حالی­‌که مالیک از فلسفه به فیلم­ سازی یا، آن‌گونه که این کتاب می‌کوشد نشان دهد، از فلسفه به نوع خاصی از فیلم‌سازی مرتبط با فلسفه روی آورده بود. کاول در نسخۀ بعدی و کامل‌تر کتابش که در سال 1979 منتشر شد، بار دیگر به مالیک اشاره می‌کند، این‌بار در ارتباط با بخش‌هایی از کتاب چه باشد آنچه خوانندش تفكر؟، نوشتۀ مارتین هایدگر، که آن را به‌خصوص برای فهم روزهای بهشت (1978)، دومین فیلم مالیک (که به‌تازگی روی پرده رفته بود)، ​​و نیز فهم بهتر موضوع اصلی کتاب خودش، هستی‌شناسی فیلم، مفید می‌دانست. در کتاب کاول، یک فیلسوف معاصر مشهور امریکایی و یک فیلم­ساز معاصر تازه‌کار امریکایی در رابطه‌­ای یگانه و گیج‌کننده به‌هم می­رسند: این­جا معلم از شاگرد پیشینش قدردانی می‌کند و آثار سینمایی شاگردش را تشریح ایده‌های فلسفی خودش معرفی می­کند. اما باید دید چه‌کسی چه‌چیزی را در چه زمانی به چه‌کسی آموخته است؟ چه رابطه‌ای بین این فیلسوف و این فیلم­ساز برقرار است؟ این پرسش شاید به زندگی‌های این دو مربوط شود_ و به­ نوعی بیان­گر دوستی مداوم دو چهرۀ برجسته فرهنگ‌ساز باشد. همۀ این­ها درست، ولی شاید مهم‌تر از این­ها بتوان این پرسش را در رابطه با نسبت بین فیلم و فلسفه مطرح کرد.