کتاب صوتی من چیزهایی می‌بینم که دیگران نمی‌بینند اثر فرشته میرزایی

کتاب صوتی «من چیزهایی می‌بینم که دیگران نمی‌بینند»، روایتگر زندگی زن جوانی است که به‌تازگی همسر خود را از دست داده. آنچه بیش از مرگ «یاسر»، قلب «نگار» را به درد می‌آورد بی‌خبری از دلیل مرگ اوست. در این رمان پرکشش که توانسته به‌عنوان کتاب برگزیده‌ دوره‌ دوم جایزه‌ ادبی کوچه معرفی شود، شاهد تلاش‌های نگار برای پی بردن به علت مرگ عجیب همسرش هستیم. این کتاب صوتی را با صدای سمانه شیخ می‌شنوید؛ یکی از برندگان جایزه‌ مسابقه صدا نوین‌کتاب گویا.

فرشته میرزایی این داستان نفس‌گیر را از زاویه‌ دید سوم‌شخص روایت می‌کند اما در سراسر داستان تلاش کرده دورنمایی از شخصیت قهرمان داستان را نیز برایمان ترسیم کند. مرگ همسر تنها اتفاق تلخی نیست که نگار در زندگی تجربه کرده‌. مرگ پدر که فقط دو سال از آن می‌گذرد و اختلافاتی که خانواده‌‌ یاسر با نگار داشته‌اند، بر تلخی‌های زندگی‌اش افزوده‌اند. نویسنده با فلش‌بک‌هایی که در خلال داستان به کار می‌گیرد، روزهای سیاه زندگی نگار را برایمان ترسیم می‌کند.

جریان روایت‌ در کتاب صوتی «من چیزهای می‌بینم که دیگران نمی‌بینند»، سرعت بالایی دارد. این نکته را از جملات کوتاه و پیوسته‌ای که فرشته میرزایی برای بیان داستان برگزیده به‌خوبی درمی‌یابیم. در عین حال، کتاب برای بازگویی زندگی گذشته‌ نگار، سرعت پایین‌تری دارد و از این طریق، با ایجاد نوعی تعلیق، شنونده را وا می‌دارد برای کنار هم قرار دادن پازل زندگی نگار، تا انتهای داستان پیش برود. رابطه‌ این دختر با «یاشار»، برادر همسرش، از نقاط ابهام‌برانگیزی است که میرزایی از آن برای ایجاد تعلیق نهایت استفاده را می‌کند.

علاقه‌مندان داستان‌ها و رمان‌های فارسی و افرادی که مایل‌اند بیش‌ازپیش با تازه‌ترین آثار ادبی معاصر ایران آشنا شوند، دوستداران داستان‌های معمایی و ماجراجویانه شنیدن کتاب صوتی «من چیزهایی می‌بینم که دیگران نمی‌بینند» را هرگز از دست ندهند.

فرشته میرزایی از نویسندگان نوقلم و مترجمان خبره‌ ایرانی است. بخش عمده‌ای از آثاری که این بانوی نویسنده به فارسی برگردانده، در زمره‌ ادبیات کودک قرار می‌گیرند؛ به‌طور مثال می‌توان به مجموعه کتاب‌های «گام‌به‌گام رشد کودکان» اشاره کرد که قصه‌هایی را در زمینه‌ پرورش رفتارها و خصلت‌های نیک در کودکان دربرگرفته. رمان صوتی «من چیزهایی می‌بینم که دیگران نمی‌بینند»، حاصل طبع‌آزمایی‌های فرشته میرزایی در زمینه‌ داستان‌نویسی برای بزرگسالان است. فرشته میرزایی بیش از دو سال وقت گذاشته است تا رمان «من چیزهایی می‌بینم که دیگران نمی‌بینند» را بنویسد.

در بخشی از کتاب «من چیزهایی می‌بینم که دیگران نمی‌بینند» با صدای سمانه شیخ می‌شنوید:

«هوا تاریک بود و قبرها از هم شناخته نمی‌شدند. دنبال یاسر می‌گشتم. صدایی مرا به‌سمت خود می‌خواند؛ اما بین زوزه‌ی باد و خش‌خش برگ‌ها واضح نبود. به‌سمت صدا ‌رفتم، درست همان جایی که انعکاس نور ماه، نشان‌دارش کرده بود. چندین بار نزدیک بود پایم به سنگ قبرها گیر کند و پخش زمین شوم. بالای سر یاسر که رسیدم، به نظرم آمد سنگ قبر کمی جابه‌جا شده. تا نشستم، نور ماه گم شد. به‌سختی با حرکت دست، قسمتی از خاک را که بیرون زده بود، پیدا کردم. بعد به‌دنبال یاسر، انگشتانم را در خاک فرو کردم. دوباره چیزی دستم را به‌سمت خودش کشید. فکر کردم دارم به یاسر نزدیک‌تر می‌شوم. در چشم‌برهم‌زدنی، دست چپم کامل در خاک فرورفت. داشتم با کتف وارد قبر می‌شدم. ناگهان زوزه‌ی باد قطع شد تا من فقط صدای تپش قلبم را بشنوم، بلند و ترسناک. زبانم بند آمده بود. خیسی خونی گرم را روی انگشتانم حس می‌کردم. دست راستم را بی‌هوا در اطراف ‌چرخاندم تا کمکی پیدا کنم.»

در بخشی دیگر از این کتاب می‌شنوید:

«کفش‌هایم را درآوردم و چهارزانو بالای سر همسرم نشستم. تاج گل را کمی کنار زدم. دلم نمی‌خواست بینمان مانعی جز خاک باشد. کمی از خاک را برداشتم و بوییدم. بوی گل مریم می‌داد. به‌زحمت تاج گل را کنارتر زدم. سنگین بود. مجبور شدم چند شاخه گل را بشکنم و برای خودم جایی باز کنم. انگشتان دست چپم را در خاک فرو بردم، بالای قبر، تقریبا همان جا که سرش قرار داشت. سرد بود؛ اما نه آن قدری که یاسر دوست نداشته باشد. به این نوع ارتباط عادت نداشتم. دلم می‌خواست بدانم در آن تصادف لعنتی، دست و پایش هم شکسته یا نه. گوش چپم را به خاک چسباندم. صدایی نیامد. روسری را از روی گوشم کنار زدم. همهمه مردمی که همان اطراف کنار رفتگانشان بودند، خلوتمان را به هم می‌زد. چشمانم را بستم و از عمق وجود نفس کشیدم. باید بوی یاسر را از زیر خروارها خاک بیرون می‌کشیدم. دست راستم را در پایین‌ترین قسمت بدنش روی خاک گذاشتم. پاهایش را رد کردم. به نظر سالم می‌رسید. عرق سردی بر تنم نشست. دستم را به سختی از زیر شاخه‌ها بالا کشیدم تا به سینه‌اش برسم. قلبش می‌تپید.»