فیدیبو نماینده قانونی نشر جامه‌دران و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب یک هلو و هزار هلو

کتاب یک هلو و هزار هلو

نسخه الکترونیک کتاب یک هلو و هزار هلو به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب یک هلو و هزار هلو

دو تا درخت هلو توی باغ روییده بودند. یکی از دیگری کوچکتر و جوانتر. برگ ها و گل‌های این دو درخت کاملاً مثل هم بودند به طوری که هر کسی در نظر اول می‌فهمید که هر دو درخت از یک جنسند. درخت بزرگتر هر سال هلوهای درشت و گلگون و زیبایی می‌آورد چنان که به سختی توی مشت جا می‌گرفتند... درخت هلوی کوچکتر هر سال تقریباً هزار گل باز می‌کرد امّا یک هلو نمی‌رساند. یا گل هایش می‌ریخت و یا هلوهایش را نرسیده زرد می‌کرد و می‌ریخت. عاقبت باغبان به تنگ آمد. خواست حقه بزند و درخت هلوی کوچکتر را بترساند. رفت اره یی آورد و زنش را هم صدا کرد و جلو درخت هلوی کوچکتر شروع کرد به تیز کردن دندانه های ارّه. بعد که اَرّه حسابی تیز شده عقب عقب رفت و یکدفعه خیز برداشت به طرف درخت هلوی کوچکتر که مثلاً همین حالا تو را از بیخ و بن اره می‌کنم و دور می‌اندازم تا تو باشی دیگر هلوهایت را نریزی. باغبان هنوز در نیمه راه بود که زنش از پشت سر دستش را گرفت و گفت: مرگ من دست نگهدار. من به تو قول می‌دهم که از سال آینده هلوهایش را نگاه دارد و بزرگ کند. اگر باز هم تنبلی کرد آن وقت دوتایی سرش را می‌بریم و می‌اندازیم تو تنور که بسوزد و خاکستر شود. این دوز و کلک و ترساندن هم رفتار درخت را عوض نکرد. لابد همه تان می‌خواهید بدانید درخت هلوی کوچکتر حرفش چه بود و چرا هلوهایش را رسیده نمی‌کرد. گوش کنید!...

ادامه...
  • ناشر نشر جامه‌دران
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.33 مگابایت
  • تعداد صفحات ۴۷ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب یک هلو و هزار هلو

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:




یک هلو و هزار هلو

بغل ده فقیر و بی آب، باغ بسیار بزرگی بود. آباد در آباد، پر از درختان میوه و آب فراوان، باغ چنان بزرگ و پر درخت بود که اگر از این سرش حتّی با دوربین نگاه می کردی آن سرش را نمی توانستی ببینی.
چند سال پیش ارباب ده زمین ها را تکه تکه کرده بود و فروخته بود به روستاییان امّا باغ را برای خودش نگاه داشته بود البته زمین های روستاییان هموار و پر درخت نبود. آب هم نداشت. اصلاً ده یک همواری بزرگ در وسط دره داشت که همان باغ اربابی بود و مقداری زمین های ناهموار در بالای تپه ها و سرازیری دره ها که روستاییان از ارباب خریده بودند و گندم و جو دیمی می کاشتند.
خلاصه، از این حرف ها بگذریم که شاید مربوط به قصه ما نباشد.
دو تا درخت هلو توی باغ روییده بودند. یکی از دیگری کوچکتر و جوانتر. برگ ها و گل های این دو درخت کاملاً مثل هم بودند به طوری که هر کسی در نظر اول می فهمید که هر دو درخت از یک جنسند.
 درخت بزرگتر پیوندی بود و هر سال هلوهای درشت و گلگون و زیبایی می آورد چنان که به سختی توی مشت جا می گرفتند و آدم دلش نمی آمد آن ها را گاز بزند و بخورد...
باغبان می گفت درخت بزرگتر را یک مهندس خارجی پیوند کرده که پیوند را هم از مملکت خودشان آورده بود. معلوم است که هلوهای درختی که این قدر پول بالایش خرج شده باشد چقدر قیمت دارد.
درخت هلوی کوچکتر هر سال تقریباً هزار گل باز می کرد امّا یک هلو نمی رساند. یا گل هایش می ریخت و یا هلوهایش را نرسیده زرد می کرد و می ریخت. باغبان هرچه از دستش می آمد برای درخت کوچکتر می کرد امّا درخت هلوی کوچکتر اصلاً عوض نمی شد. سال به سال شاخ و برگ زیادتری می رویاند امّا یک هلو برای درمان هم که شده بود، بزرگ نمی کرد.
باغبان به فکرش رسید که درخت کوچکتر را هم پیوندی کند امّا درخت باز عوض نشد. انگار بنای لجبازی گذاشته بود. عاقبت باغبان به تنگ آمد. خواست حقه بزند و درخت هلوی کوچکتر را بترساند. رفت اره یی آورد و زنش را هم صدا کرد و جلو درخت هلوی کوچکتر شروع کرد به تیز کردن دندانه های ارّه. بعد که اَرّه حسابی تیز شده عقب عقب رفت و یکدفعه خیز برداشت به طرف درخت هلوی کوچکتر که مثلاً همین حالا تو را از بیخ و بن اره می کنم و دور می اندازم تا تو باشی دیگر هلوهایت را نریزی.
باغبان هنوز در نیمه راه بود که زنش از پشت سر دستش را گرفت و گفت: مرگ من دست نگهدار. من به تو قول می دهم که از سال آینده هلوهایش را نگاه دارد و بزرگ کند. اگر باز هم تنبلی کرد آن وقت دوتایی سرش را می بریم و می اندازیم تو تنور که بسوزد و خاکستر شود.
این دوز و کلک و ترساندن هم رفتار درخت را عوض نکرد.
لابد همه تان می خواهید بدانید درخت هلوی کوچکتر حرفش چه بود و چرا هلوهایش را رسیده نمی کرد. بسیار خوب.
از اینجا به بعد قصه ی ما خودش شرح همین قضیه خواهد بود.
گوش کنید!...
خوب گوش هایتان را باز کنید که درخت هلوی کوچکتر می خواهد حرف بزند. دیگر صدا نکنید ببینیم درخت هلوی کوچکتر چه می گوید. مثل این که سرگذشتش را نقل می کند:
«ما صد تا صد و پنجاه تا هلو بودیم و توی سبدی نشسته بودیم. باغبان سر و ته سبد و کناره های سبد را با برگ درخت مو پوشانده بود که آفتاب پوست لطیفمان را خشک نکند و گرد و غبار روی گونه های قرمزمان ننشیند. فقط کمی نور سبز از میان برگ های نازک مو داخل می شد و در آنجا که با سرخی گونه هایمان قاتی می شد، منظره دل انگیزی درست می کرد.
باغبان ما را صبح زود آفتاب نزده چیده بود، از این رو تن همه مان خنک و مرطوب بود. سرمای شب های پاییز هنوز توی تنمان بود و گرمای کمی که از برگ های سبز می گذشت و تو می آمد، به دل همه مان می چسبید.
البته ما همه فرزندان یک درخت بودیم. هر سال همان موقع باغبان هلوهای مادرم را می چید، توی سبد پر می کرد و می برد به شهر. آنجا می رفت در خانه ی ارباب را می زد، سبد را تحویل می داد بعد به ده برمی گشت. مثل حالا.
داشتم می گفتم که ما صد تا صد و پنجاه تا هلوی رسیده و آبدار بودیم. از خودم بگویم که از آب شیرین و لذیذی پر بودم. پوست نرم و نازکم انگار می خواست بترکد. قرمزی طوری به گونه هایم دویده بود که اگر من را می دیدی خیال می کردی حتماً از برهنگی خجالت می کشم. مخصوصاً هسته ی درشت و سفتم در فکر زندگی تازه یی بود. بهتر است بگویم خود من به زندگی تازه یی فکر می کردم. هسته ی من جدا از من نبود.
باغبان من را بالای سبد گذاشته بود که در نظر اول دیده شوم. شاید به این علت که درشت تر و آبدارتر از همه بودم. البته تعریف خودم را نمی کنم. هر هلویی که مجال داشته باشد رشد کند و بزرگ شود و برسد، درشت و آبدار خواهد شد، مگر هلوهایی که تنبلی می کنند و فریب کرم ها را می خورند و به آن ها اجازه می دهند که داخل پوست و گوشتشان بشوند و حتّی هسته شان را بخورند.
اگر همان طوری که توی سبد نشسته بودیم پیش ارباب می رفتیم، ناچار من قسمت دختر عزیز دردانه ی ارباب می شدم، دختر ارباب هم یک گاز از گونه ام می گرفت و من را دور می انداخت. آخر خانه ارباب مثل خانه ی صاحبعلی و پولاد نبود که یک دانه زردآلو و خیار و هلو از درش وارد نشده بود. در صورتی که باغبان نقل می کند که ارباب برای دخترش از خارجه میوه وارد می کند. سفارش می کند که با طیاره برای دخترش پرتقال و موز و انگور حتّی گل بیاورند. البته برای این کارها مثل ریگ پول خرج می کند. حالا خودت حساب کن ببین پول لباس و مدرسه و خوراک و دکتر و پرستار و نوکر و اسباب بازی ها و مسافرت ها و گردش های دختر ارباب چقدر می شود. تو بگو هر ماه ده هزار تومان. باز هم کم گفته ای - از مطلب دور افتادم.
باغبان سبد در دست از خیابان وسطی باغ می گذشت که یک دفعه زیر پایش لانه ی موشی خراب شد به طوری که کم مانده بود به زمین بخورد امّا خودش را سر پا نگاه داشت فقط سبد تکان خورد و در نتیجه من لیز خوردم و افتادم روی خاک. باغبان من را ندید و گذاشت و رفت.
حالادیگر آفتاب توی باغ پهن شده بود. خاک کمی گرم بود امّا آفتاب خیلی گرم بود. شاید هم چون تن من خنک بود، خیال می کردم آفتاب خیلی گرم بود.
گرما یواش یواش از پوستم گذشت و به گوشتم رسید. شیره ی تنم هم گرم شد. آن وقت گرما رسید به هسته ام. کمی بعد حس کردم دارم تشنه می شوم.
پیش مادرم که بودم هر وقت تشنه ام می شد ازش آب می نوشیدم و خورشید را نگاه می کردم که بیشتر بر من بتابد و بیشتر گرمم کند. خورشید بر من می تابید. گونه هایم داغ می شدند. من از مادرم آب می مکیدم، غذا می خوردم و شیره ی تنم به جوش می آمد، و هر روز درشت تر و درشت تر و زیباتر و گلگون تر و آبدارتر می شدم، و قرمزی بیشتری توی رگ های صورتم می دوید و سنگینی می کردم و بازوهای مادرم را خم می کردم و تاب می خوردم.
مادرم می گفت: دختر خوشگل، خودت را از آفتاب ندزد.
خورشید دوست ماست. زمین به ما غذا می دهد و خورشید آن را می پزد. بعلاوه خوشگلی تو از خورشید است. ببین، آنهایی که خودشان را از آفتاب می دزدند چقدر زرد و استخوانی اند. دختر خوشگلم، بدان که اگر روزی خورشید از زمین قهر کند و بر آن نتابد، دیگر موجود زنده یی بر روی زمین نخواهد ماند. نه گیاه و نه حیوان.
از این رو تا می توانستم تنم را به آفتاب می سپردم و گرمای خورشید را می مکیدم و در خودم جمع می کردم و می دیدم که روز به روز قوّتم بیشتر می شود. همیشه از خودم می پرسیدم:
«اگر روزی کسی خورشید را برنجاند و خورشید از ما قهر کند، ما چه خاکی بر سر می کنیم؟» عاقبت جوابی پیدا نکردم و از مادرم پرسیدم: مادر، اگر روزی کسی خورشید خانم را برنجاند و خورشید خانم از ما قهر کند، ما چکار می کنیم؟
مادرم با برگ هایش غبار روی گونه هایم را پاک کرد و گفت:
چه فکرهایی می کنی! معلوم می شود که تو دختر باهوشی هستی. می دانی دخترم، خورشید خانم به خاطر چند نفر مردم آزار و خودپسند از ما قهر نمی کند فقط ممکن است روزی یواش یواش نور و گرمایش کم بشود بمیرد، آن وقت ما باید به فکر خورشید دیگری باشیم و الا در تاریکی می مانیم و از سرما یخ می زنیم و می خشکیم.

راستی کجای قصه بودم؟

نظرات کاربران درباره کتاب یک هلو و هزار هلو

داستان پر معنا و مفهومی نیست. ولی خلاقیتش جالب بود. بدک نیست.
در 7 ماه پیش توسط bla...aha
عالی
در 2 سال پیش توسط issa m
عالی بود
در 1 سال پیش توسط sho...far
این داستان رو برای بچه ها خوندم. از نظر بچه ها جالب نبود. قصه اش مربوط به زمان حال حاضر نیست و از زبان یک هلو بیان میشه. بطور کلی پیام این قصه مشخص نیست و از نظر آموزنده بودن هم به نظر من جالب نبود.
در 2 سال پیش توسط ein...i.s