کتاب پسری در تابوت آهنی اثر گی یر مو دل تورو نشر پرتقال

هواپیما لرزید و با چرخش ساعت‌گرد بر محورش، محکم به‌سمت بالا جهید. خلبان برای درست کردن مسیر کمی زیاده‌روی کرد، حرکتی نفس‌گیر انجام داد و همین باعث شد هدفونی مثل فرفره بر راهروی فرش‌پوش وسط جت به حرکت درآید و به دیوار عقب بخورد. بدنه، انگار بخواهد به این وضعیت اعتراض کند، تکان محکمی خورد. همه‌چیز می‌لرزید. مثل بادبادکی بودند در دست باد.

لیف، رهبر گروه، سر برگرداند تا ببیند اوضاع دیگر اپراتورها چطور است و نگاهی نگران اما نامحسوس هم با اولگ، معاون کم‌حرفش، ردوبدل کرد. از قمقمه‌ی فلزی‌اش جرعه‌ی مفصلی آب نوشید، هرچند مقداری از آن‌ هم از لبه‌ها ریخت و کف هواپیما جاری شد. صندوق‌های مهمات و تجهیزات نظامی زیر تسمه‌های مهار می‌لرزیدند، اما همچنان سر جایشان محکم بودند.

جت دوباره تکان شدیدی خورد و این بار حرکت محکمی رو به پایین کرد که موقع پرواز در ارتفاع کم اتفاق خطرناکی است. لیف، که در صندلی روبه‌عقبی نشسته بود، خلبان‌ها را در اتاقکشان نمی‌دید؛ اما حدس می‌زد دارند با دکمه‌ها و پیچ‌ها ورمی‌روند و سعی می‌کنند خونسردی‌شان را حفظ کنند. خودش اگر بود این کار را می‌کرد.

سسنا سایتیشنِ ده‌نفره در حریم هوایی چین مخفیانه و در ارتفاعی کم پرواز می‌کرد تا از دید رادارها پنهان بماند و میان قله‌های برف‌گرفته‌ی شمال کوهستان تیان شان در حرکت بود. بعضی از قله‌های آن اطراف چنان بلند و دورافتاده بودند که خیلی‌هایشان حتی اسم هم نداشتند. مسیریابی ماهواره‌ای غیرفعال بود. ثبت‌کننده‌ی پرواز، نشان‌فرست مخصوص موقعیت‌های اضطراری، همه غیرفعال بودند.

همه‌ی سرنشینان این را می‌دانستند. ده اپراتور بودند با لباس و تجهیزات نظامی، اما هیچ اتیکت یا سردوشی‌ای نداشتند که هویت و درجه‌شان را نشان بدهد.