کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم اثر سارا کین نشر پرتقال

یک هفته قبل

صادقانه بگویم، لحظه‌ای از تلاش برای دوخت لباسی با کاغذ آب‌نبات پشیمان شدم.

نه به این دلیل که یک ماه تمام وقتم را صرف جمع‌آوری‌شان کرده بودم... سطل زباله‌های کافه‌تریا را گشته بودم، به ته‌مانده‌های ذخایر مخفی شکلات توئیکس پدرم سرک کشیده بودم و (درست وقتی اعصابم به هم ریخته بود و فهمیده بودم جمع‌ کردن کاغذ آب‌نبات چقدر زمان‌بر است) یک بسته‌ی اقتصادی آبنبات استاربرست خریده و حین کلنجار با بخش‌های خسته‌کننده‌ی حساب دیفرانسیل و انتگرال، از مزه‌ی بی‌نظیر این آب‌نبات‌های میوه‌ای لذت برده بودم. حتی دلیل پشیمانی‌ام این نبود که فهمیدم فرآیند درستِ ساخت پارچه‌ای قابل‌دوخت با پوست آب‌نبات پیچیده‌تر از چیزی است که در ابتدا تصور کرده بودم و نیازمند ساعت‌ها اتو کردنشان لای کاغذهای روزنامه، چسباندنشان روی پارچه‌ی پنبه‌ای با چسب ماد پاج و دوخت دستی آن‌هایی که با چسب به پارچه نمی‌چسبیدند.

نه! دلیل پشیمانی‌ام این بود: وقتی به بهترین دوستم، بِکس، لباس پوست‌آب‌نباتی‌اش را هدیه دادم، لباس دوست‌داشتنی رنگین‌کمانی‌ای با برش ساده‌ی طرح اسکیتر و چین‌های ریز در آستین‌ها و پایین دامن، فقط یکی از ابروانش را بالا برد و چین کوچکی در پیشانی‌اش انداخت. نه لبخندی در کار بود، نه پوزخندی که تا بناگوشش کشیده شود و نه اظهار شگفتی‌ای که بگوید «وای، کیمی!». و در کل هیچ نشان قابل‌تشخیصی از لذت، شادی یا هیجان بروز نداد.

حال روبه‌روی آینه‌ی بزرگ اتاق «انجمن نمایش و کارهای هنری» ایستاده‌ایم و او لباس را پوشیده، این‌طرف و آن‌طرف می‌چرخد و همان‌طور که از همه‌جهت خودش را وارسی می‌کند، پوست آب‌نبات‌ها به‌آرامی چروکیده می‌شوند.

نمی‌دانم دوستش دارد یا نه و این باعث می‌شود احساس کنم حیوان هاری درونم را می‌جود.

گمان می‌کردم رنگ‌های روشن و جنس عجیب‌وغریب انتخابی‌ام برای شخصیت بِکس، که عاشق طرح‌های اسب تک‌شاخ و رنگ‌های اکلیلی است، برای رنگ موی سرخابی شعله‌ورش عالی باشد. فکر می‌کردم این لباس به او اعتمادبه‌نفس ابرقهرمان‌های کتاب‌های مصور محبوبش را بدهد تا بالاخره آدم موردعلاقه‌اش، شِلبی پِرکیس، را به قرار ملاقاتی دعوت کند.

ماه پیش قاطعانه و با دست‌هایی که در آسمان پرواز می‌‌کردند گفته بودم: «بسپارش به خودم!» چند انگشتر از سنگ‌های ریزِ پیچ‌خورده به دور رشته‌هایی فلزی به دست داشتم که تکان دادن دستم را تأثیرگذارتر می‌کرد. «خودم برات یه لباس درست می‌کنم، بِکس! یه چیز تمام‌عیار.»