کتاب از احساسی که داشتی بگو اثر جاشوا فلچر نشر مون

اگر تابه‌حال افتخار ملاقات با یک ‌درمانگر (روان‌شناس) را در یک مهمانی داشته‌اید (البته یک ‌درمانگر خوب)، احتمالاً متوجه شده‌اید که آن‌ها بسیار به شما توجه می‌کنند. درمانگرها تمام تلاش خود را می‌کنند که شنونده‌های خوبی باشند، ما این کار را انجام نمی‌دهیم تا شواهدی برای اشتباهات شما پیدا کنیم، یا جنبه‌هایی از شخصیت شما را کشف کنیم که ترجیح می‌دهید پنهان بمانند. همین‌طور قصد نداریم ویژگی‌های شخصیتی شما را به مشکلاتتان با والدینتان به والدینتان نسبت دهیم. ما به تاریک‌ترین افکار شما نمی‌پردازیم، ذهن شما را نمی‌خوانیم و نقش دستگاه دروغ‌سنج را ایفا نمی‌کنیم. ما توجه می‌کنیم، زیرا گوش دادن کاری است که به آن علاقه داریم و برایش آموزش دیده‌ایم.

وقتی در اتاق درمان یا حتی در زندگی روزمره از شما می‌پرسیم: «این چه احساسی به شما می‌دهد؟»، دلیلش این است که واقعاً می‌خواهیم بدانیم.

ما علاقه‌مندیم،

ما کنجکاویم،

ما می‌خواهیم بفهمیم.

مانند یک طراح داخلی که نمی‌تواند از تحلیل هر اتاقی که وارد آن می‌شود خودداری کند، یا یک بنّا که روی دیوار پروژۀ ساختمانی دیگران ضربه می‌زند، برای درمانگران نیز غالباً دشوار است که ذهنشان را از کار روزانه‌شان جدا کنند، به‌ویژه وقتی شغلی دارید که بخش عمده‌ای از هویت شما را تشکیل می‌دهد. در موقعیت‌های اجتماعی، متوجه شده‌ام که بسیاری از افراد هنگام شنیدن دربارۀ حرفه‌ام، معذب می‌شوند. زبان بدنشان به‌طور نامحسوسی حالت دفاعی به خود می‌گیرد و معمولاً با یک سؤال نیمه‌طنز ادامه می‌دهند: «پس احتمالاً الان داری من را روان‌کاوی می‌کنی؟» من این احتیاط را می‌شناسم و به‌عنوان یک ‌درمانگر مجرب و باتجربه به شما اطمینان می‌دهم که این اتهام بازیگوشانه چندان هم از حقیقت دور نیست. بااین‌حال، کنجکاوی حرفه‌ای من، تحلیل تهاجمی‌ای که بسیاری در ابتدا از آن می‌ترسند، نیست. این کنجکاوی از همدلی، علاقه مثبت و عادتی که به مرور شکل گرفته است، سرچشمه می‌گیرد.

علاوه‌براین، وقتی ما گوش می‌دهیم حتی در یک مهمانی یا دورهمی خانوادگی، خاموش کردن سال‌ها آموزش، ازجمله قفسه‌های کتاب نظریات مشاوره که پر از راه‌حل‌های روان‌شناختی برای مشکلات می‌باشد، برای ما دشوار است. ذهن هر فرد به‌طور خودکار از کتابخانه مرجع خود استفاده می‌کند و روان‌درمانگران نیز از این قاعده مستثنا نیستند. بااین‌حال، این به معنای عمل کردن بر اساس پیشنهادهای مغز یا پذیرفتن آن‌ها نیست. اغلب، زمانی که مشغول کار نیستیم، دوست داریم این بخش از مغز را خاموش کنیم، به‌ویژه وقتی که می‌خواهیم جلوی تلویزیون با یک لیوان چای وقت بگذرانیم. مهم است که به یاد داشته باشیم ‌درمانگران نیز مانند سایر افراد، انسان هستند. هیچ اشکالی ندارد که آن‌ها را چه در داخل و چه در خارج از اتاق درمان، مانند سایر انسان‌ها ببینیم، ‌درمانگران حلال تمام مشکلات نیستند. ما هم نقص‌هایی داریم، ضعف‌هایی داریم و به‌طور مداوم روی مسائل شخصی خود کار می‌کنیم.