کتاب هیروشیما شهر تباهی اثر اوتا یوکو نشر دانش آفرین

کسانی که هیروشیما را پیش از بمباران ندیده اند، حتماً از خود می پرسند که این شهر در گذشته چه شکلی بوده است. در گذشته ی دور، نام این شهر هیروشیما به معنای «جزیره ی پهناور» نبود؛ بلکه آن را آشیهارا یا «دشت نی» می نامیدند. سرزمینی وسیع و پوشیده از نی. در عصر کشورهای متخاصم حدود چهارصد سال پیش، موری موتوناری قدرتمند، در این سرزمین قلعه ای بنا کرد. او که توسط شوگون سالاری توکوگاوا رانده شده بود، در سمت غرب، در استان یاماگوچی کنونی سکونت گزید. جانشین او، فوکوشیما ماسانوری، قلعه را گسترش داد و به مسند قدرت تکیه زد.

اما سلسله فوکوشیما هم یک نسل بیشتر دوام نیاورد. سلسله جانشین آن، آسانو، برای سیزده نسل متوالی به شکوفایی و قدرت خود ادامه داد، تا اینکه دوره ی اصلاحات میجی به این حکومت طولانی خاتمه داد. لرد آسانو ناگاکوتو از جبهه ی وفاداری، آخرین دایمیویی بود که در آن منطقه قدرت داشت. در آن دوره ی انقلابی، قلمرو چوشو در همسایگی هیروشیما، به قدرت رسید. اما هیروشیما در موقعیتی نبود که بتواند همگام با همسایه اش، بدرخشد. اگرچه لرد ناگاکوتو مرد خوب و اصیلی بود و عنوان اشرافی مارکیز را نیز دریافت کرد، گفته می شود که خدمتگزاران بی انگیزه و بی رمقی داشته است. این مسئله می تواند در درک بهتر روانشناسی مردم هیروشیما در دوران مدرن کمک کند.

شخصیت مردم هیروشیما می توانست به شادابی مناظر درخشانش باشد، و در عین حال بی مسئولیت و غیراجتماعی. در گویش محلی مردم هیروشیما، برخلاف لهجه ی غلیظ توهوکویی در شمال شرقی ژاپن، کلمات نرم و نوک زبانی تلفظ می شوند. تا زمانی که همه چیز را بیش از حد جدی نمی گرفتید و زیاد از حد درگیر نمی شدید، هیروشیما شهری شاداب با آب و هوای خوب و منابع باارزش به شمار می رفت و مکانی خوب برای زندگی محسوب می شد.

از لحاظ جغرافیایی، هیروشیما میان رشته کوه شمال و دریای داخلی در جنوب واقع شده بود. هفت شاخه از رودخانه ی اوتا از میان محله های مختلف شهر می گذشت. همه ی این رودها، با پل هایی بی شمار پوشیده شده بودند؛ پل هایی که مدرن، تمیز، پهن، سفید و بلند بودند.