کتاب کافه شیشه ای اثر امید الهی‌فر نشر چوک

سی‌سال گذشته بود؛ این خاطره به کلی از ذهنم پاک شده بود. تنها تجربۀ من در خبرنگاری و البته آخرین تجربه بود. چگونه از لابه‌لای خاطرات ته‌نشین‌شده به این خاطره رسیدم، خودم هم نمی‌دانم. هر خاطره کلیدی دارد که به همراه آن دفن می‌شود. در لحظۀ مناسب کلید خواهد چرخید و خاطره به‌یک‌باره آزاد می‌شود. لامسه، بو، مزه و حالت روحی انسان در یک‌لحظه، کلید را فرامی‌خواند؛ خاطره شعله‌ور می‌شود و روان آدمی می‌سوزد. آن روز باران سختی می‌بارید. شرایط جنگی بود. شرکت بسته شده بود و ما به ویلای پدرم در خارج شهر نقل‌مکان کردیم. در کاناپه نرم فرورفته بودم. تلویزیون را روشن کردم.