کتاب شبی در قطار کهکشان راه شیری اثر کنجی میازاوا نشر چوک

سبک میازاوا آمیزه‌ای از تخیل شاعرانه، عرفان بودایی، علاقه به علم و الهام از طبیعت است. او اغلب از حیوانات، ستارگان و پدیده‌های طبیعی به‌عنوان نمادهای معنوی استفاده می‌کرد و داستان‌هایش مرز میان واقعیت و خیال را محو می‌سازند. نوشته‌هایش هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان معناهای چندلایه دارند. دیدگاه او بر همزیستی انسان با طبیعت، شفقت و جست‌وجوی حقیقت معنوی استوار بود. میازاوا بر این باور بود که رنج و زیبایی جهان به‌هم پیوسته‌اند و ادبیات می‌تواند پلی میان دل انسان و هستی بسازد. برخی از آثار مهم او عبارتند از: «شبی در قطار کهکشان شیری»، «رستوران پرسفارش»، «ستارۀ شاهین شب» و مجموعه اشعار «بهار و اهریمن».