کتاب سیمون دو بووار اثر کارین مولر نشر دیدآور

پدر و مادرم روز ۲۶ دسامبر ۱۹۰۶ درست فردای نوئل با یکدیگر ازدواج کردند. مادرم فرانسوآز براسور که از خانواده‌‌ی بانکدارانِ وِردَن است، نوزده سال دارد. پدرم، برتران دوبووار بیست‌وهشت‌ساله، از نوادگان گیوم دو شامپو در قرن دوازده و یکی از پایه‌گذاران دانشگاه پاریس است و جوانی نیمه‌سلطنتی‌ـ‌نیمه‌بورژا، جذاب، خوش‌لباس، اغواگر و شیفته‌ی حرفه‌‌اش، وکالت. بنابراین، پیوند این دو از هر نظر بسامان به حساب می‌آید. مادرم از خانواده‌ای متمول است و پدرم فردی ویژه و همه خوشنود و راضی.

در نهم ژانویه‌ی ۱۹۰۸، یک سال پس از ازدواج والدینم، من متولد شدم. من، سیمون لوسی ارنستین ماری برتران دو بووار، نوزاد زیبایی هستم و موهای بلوطی تیره و چشم‌های آبیِ روشن بووارها را به ارث برده‌ام. پدر و مادرم به‌طرز غریبی از این‌که صاحب فرزند دختری شده بودند، ابراز شادمانی می‌کردند. شاید چون درآغوش‌گرفتن و مورد محبت قراردادن دختربچه‌ها طبیعی‌تر است.

ما در ساختمانی مربوط به دوره‌ی اوسمان، شماره‌ی ۱۰۳، واقع در بلوار مونپَرنس، درست بالای جایی که بعدها کافه روتوند خواهد بود، زندگی می‌کنیم. پدر و مادرم خیلی اهل تفریح و گشت‌وگذارند و زیاد به تماشای تئاتر می‌روند. ازدواج عاقلانه‌ی آن‌ها بدل به پیوندی عاشقانه شده است. پدرم اغلب اوقات با دسته‌ای از گل‌های بنفشه، گل مورد علاقه‌ی مادرم، به خانه برمی‌گردد، چون مادرم عاشق عطرشان است. آن‌ها زوجی خوشبخت‌اند.

دفترِ پدرم کمابیش هر روز از مراجعانش پُر و خالی می‌شود. پرستاری به اسم لوئیز دارم که علاوه بر نگه‌داری از من به امور خانه هم رسیدگی می‌کند. والدینم خیلی مراقب تغذیه‌ی من هستند و بیش‌تر از آن البته دغدغه‌ی تربیت مرا دارند. آن‌ها از همان سال‌های ابتدای تولدم مرا مثل یک بزرگسال به حساب می‌آورند و توانایی کمابیش کامل من در خواندن در سن چهارسالگی آن‌ها را به وجد می‌آورد. پدر و مادرم اعتنایی به عصبانیت‌های گاه‌و‌بی‌گاه من نمی‌کنند و تسلیم بهانه‌گیری‌هایم می‌شوند که به‌سرعت در خانواده می‌پیچند و معروف می‌شوند. مثلاً یادم هست یک بار در باغ لوکزامبورگ بهانه‌ی آب‌نبات یا نمی‌دانم کیکی را گرفته بودم و برای دریافت‌اش تا سرحد کبودشدن جیغ ‌زدم. در بازی‌دادن و دردست‌گرفتن شرایط کارآزموده شده‌ام و بسیار دور از کودک نمونه‌ای که والدینم رؤیایش را دارند شخصیتم را شکل می‌دهم.