کتاب در برکه‌ی دوپرنده اثر فلن ابراین نشر دیدآور

تازه سه دقیقه‌ای می‌شد که نان را در دهانم گذاشته بودم که همه‌ی حواسم دست از کار کشیدند، به خلوت ذهنم پناه بردم و چشم‌ها و صورتم حالتی گیج و پرت به خود گرفتند. در مورد فعالیت‌های ادبی‌‌ام در اوقات فراغت فکر می‌کردم. با این‌که هر کتابی فقط یک شروع و یک پایان داشته باشد موافق نبودم. کتاب خوب می‌تواند سه مدخل کاملاً متفاوت ولی مرتبط، آن هم فقط در ذهن نویسنده، داشته باشد و به طریق اولی صدبرابرش پایان‌بندی‌های مختلف.

نمونه‌هایی از سه شروع جداگانه ـ شروع اول: پوکا مک‌فلیمی، عضوی از دسته‌ی اجنه، در کلبه‌اش در میان جنگلی از درختان صنوبر نشسته بود، به ماهیت اعداد می‌اندیشید و در ذهن‌اش اعداد زوج و فرد را از هم جدا می‌کرد. پشت میز تحریر لولادار دولنگه‌ی قدیمی یا دیپتیک خود نشسته بود که سطح داخلی‌اش با لایه‌ای از واکس پوشیده شده بود. انگشت‌های زمخت‌اش با آن ناخن‌های دراز با انفیه‌دانی کاملاً مدور ورمی‌رفتند و او کاواتینایی دلپذیر را از لای شکاف دندان‌هایش زمزمه می‌کرد. مرد موقری بود و به‌خاطر رفتار شرافتمندانه‌ با همسرش، از کوریگان های کارلو، مورد احترام بود.

شروع دوم: هیچ چیز خاصی در ظاهر آقای جان فریسکی نبود، اما در واقع تفاوتی داشت که به چشم هر کسی نمی‌آید، آن هم این‌که در بیست‌وپنج‌سالگی به دنیا آمده بود و وقتی وارد این دنیا شد، خاطره‌ای در ذهن داشت، بی‌آن‌که تجربه‌‌ای شخصی از آن داشته باشد که توجیه‌اش کند. دندان‌هایش خوش‌فرم بودند، اما مصرف تنباکو لک‌شان کرده بود. دو تا از دندان‌های آسیابش پر شده بودند و احتمال کرم‌خوردگی در دندان نیش سمت چپ وجود داشت. اطلاعاتش از فیزیک متوسط و در حد قانون بویل و متوازی‌الاضلاعِ نیروها بود.

شروع سوم: فین مک کول قهرمان افسانه‌ای ایرلند قدیم بود. روح و روانش سالم نبودند، اما هیکل و رشد جسمی بی‌نظیری داشت. هر کدام از ران‌هایش به کلفتی شکم اسب بودند که به سمت ساق باریک‌تر شده و به ضخامت شکم کره‌اسب می‌شدند. پشت‌اش به‌قدری پهن بود که دو سه جین بچه یتیم می‌توانستند رویش هندبال بازی کنند و آن‌قدر درشت بود که می‌توانست در یک گذرگاه کوهستانی راه یک دسته مرد را سد کند.

تکه‌ای از نان برشته‌ای که داشتم می‌خوردم یکی از دندان‌های گوشه‌ی فکم را اذیت کرد. همین من را متوجه محیط اطرافم کرد.