کتاب خانه‌ی ابر و هنر اثر مارسیا ویلیامز نشر انتشارات علمی و فرهنگی

خب، می‌خواهم رک‌وراست بهت بگویم که از نوشتن بیزارم! هرسال برای تولدم یکی به من دفتر خاطرات هدیه می‌دهد و هر سال بعد از نوشتن چهارپنچ صفحه آن را می‌اندازم کنار. یک سال بزرگ‌تر شدن به این معنی نیست که یک‌دفعه می‌شوم آدمی که به نوشتن علاقه پیدا می‌کند.

سعی خودم را می‌کنم، ولی قول نمی‌دهم. من همیشه مهمانی‌‌هایم را با هری، که همسایه و بهترین دوستم است، می‌گیرم. مامان‌های ما، ما را در یک بیمارستان با فاصله‌ی دو روز به دنیا آوردند، پس تقریباً دوقلو هستیم. من بزرگ‌تر هستم و همیشه این را به هری یادآوری می‌کنم! همیشه دست‌های هم را می‌گرفتیم، البته در دوران بچگی، حالا فقط همدیگر را با اسم‌های مسخره صدا می‌زنیم. همان اسم‌هایی که در بچگی روی هم گذاشتیم. من بهش می‌گفتم «جوجه‌تیغی» چون همیشه بدعنق بود. اسمی که او روی من گذاشت کمی خجالت‌آور است، ولی بهت می‌گویم... به من می‌گفت «شورت». کوچک که بودیم، فکر می‌کردیم که کلمه‌ی زشتی است و باعث می‌شد ریزریز بخندیم. یک‌جوری اسم‌ها رویمان ماند. کاش نمی‌ماند. البته فقط بین خودمان است. فکر می‌کنیم که ممکن است یک روز با هم ازدواج بکنیم، ولی مطمئن نیستیم که بچه‌دار بشویم.

بابای من و بابای هری، جو، می‌خواهند برای هدیه‌ی تولدمان یک خانه‌ی درختی روی درخت بین دو تا حیاط بسازند، که واقعاً عالی است! می‌خواهند سقفش را شیشه کنند تا هری بتواند ابرها را تماشا کند و من آن‌ها را نقاشی و رنگ کنم. هری مجموعه‌ای از اطلاعات و خصوصیات ابرها دارد، یعنی هر ابر قشنگ باحالی که می‌بیند، نام، تاریخ و شکل و جبهه‌ی هوا را یادداشت می‌کند. من ابرها را می‌کِشم و رنگ می‌کنم. یعنی دائم شکل‌های متفاوت ابرها را می‌کِشم، که بیشتر شکل حیوانات هستند. هری برای تولدش علاوه بر خانه‌ی درختی یک سگ هم می‌خواست، ولی مادرش به زودی بچه‌دار می‌شود و سگ نمی‌آورند.

بعد از رفتن همه مهمان‌ها، من و هری جشن گرفتیم و روی تخت بالا و پایین پریدیم. بالا و پایین پریدن روی تخت بهترین تفریح ما بود. همه‌ی عمرمان این کار را کرده‌ایم... فقط الان بزرگ شده‌ایم و ممکن است تخت بشکند. صدای قرچ‌قرچ تخت شنیده می‌شود. متأسفانه، هری کیک تولد زیاد خورده بود، و جوجه‌تیغی روی روتختی جدید من بدجوری بالا آورد!