کتاب پنبه اثر ولی اله وثوقی نشر آذربرزین

حشرات قدیمی ترین جانوران روی کره زمین هستند که بیش از دویست و پنجاه میلیون سال بر روی زمین سکونت دارند و شاهد تغییرات شدید جوی و ساختمانی آن بوده اند. این تغییرات (یخ بندان ها، سیل ها، تشکیل و از بین رفتن کوه ها، آتش فشان های عظیم) هیچ یک برای زندگی و تولید مثل حشرات مانع مهمی نبوده اند و نه تنها از پیدایش جنس ها و گونه های مختلف آن ها جلوگیری نکرده بلکه باعث ظهور میلیون ها گونه جدید هم شده است. امروزه تعداد گونه های حشرات را پنج میلیون تخمین می زنند ولی تعداد گونه های تشخیص داده شده حدود یک میلیون می باشد. حشرات در این مدت طولانی مقاومت زیادی در برابر کلیه عوامل خارجی از خود نشان داده اند و این مقاومت در طی میلیون ها سال ایجاد شده و لذا توانسته اند شرایط زندگی خود را با محیط های مختلف مانند نواحی قطبی، استوایی، دریاها و دریاچه ها، آبهای شیرین و شور و حتی نفت خام تطبیق دهند. بشر بر روی کره زمین مانند میلیون ها گونه از جانوران و به تعداد بسیار کم و متفرق، در نقاط مختلف زمین، از طریق شکار و ماهی گیری و استفاده از گیاهان وحشی زندگی می کرد. در همان موقع تقریباً کلیه حشراتی که امروزه ما به آنها آفت می گوییم، زندگی می کردند و بین خود و گیاهان وحشی، نوعی تعادل ایجاد کرده بودند. ولی کم کم بشر به فکر زارعت افتاد یعنی تعدادی از گیاهان را برای خوراک خود انتخاب کرد و به ازدیاد آنها پرداخت و برای این کار تعدادی از گیاهان دیگر را که برای تغذیه خود مناسب نمی دید از زمین خارج کرد و به این ترتیب اولین دخالت بشر در وضع طبیعی زمین شروع شد و عدم تعادلی در پوشش زمین از نظر تنوع گیاهی و به دنبال آن در نوع و جمعیت حشرات فعال و تغذیه کننده گیاهان بوجود آمد و باعث گردید حشراتی که از گیاه انتخابی بشر تغذیه می کردند، به سرعت تولید مثل نموده و با افزایش جمعیت بصورت حشره مضر و یا آفت، در آمدند و از آن روز جنگ بین حشره و بشر آغاز شد و هر اندازه زراعت توسعه یافت، آفت هم مشخص تر و خطرناک تر گردید و بگفته یکی از دانشمندان، محصولی که بشر بدست می آورد باقیمانده ای است که حشرات برای او بجا می گذارند. چون از زمانی که بذر به خاک سپرده می شود تا موقعی که محصول برداشت می شود، انواع حشرات از دسترنج کشاورز برداشت می کنند. در حال حاضر تمام جدیت بشر این است که این باقیمانده، باندازه ای باشد که لااقل نیازمندیهای روز افزون او را رفع کند. -بخشی از مقدمه-