برای قرنها فارسی نهتنها در ایران بلکه در افغانستان، تاجیکستان و چندین قسمت آسیا یک زبان فرهنگی معتبر بوده است. زبان فارسی منبع الهام سر ویلیام جونز، گوته، امرسون، تاگور و جورج لوئیس بورگز بوده است. شعر فارسی همچنین عالیترین جلوه فرهنگ فارسی بوده و در مقایسه با سایر هنرها از جایگاه بسیار معتبری برخوردار است. در حقیقت، شاعران تأثیرگذار و الهام بخشی مانند فردوسی، حافظ، خیام و سعدی که آثار آنها بهطور گستردهای شناخته شده است ادبیات شرق و غرب را متحول کردهاند.
کشور من ایران هرگز بهطور مستقیم مستعمره انگلیس یا هیچ کشور اروپایی نشده است. زبان رسمی کشورم ایران فارسی است و در جوانی شعر را به این زبان مینوشتم. با این حال، بهمحض شروع یادگیری زبان و ادبیات انگلیسی، قدرت سیاسی، فرهنگی و ادبی آنها مرا مجذوب خود کرد. آنها همچنین ذهن من را به سمت چشماندازهای جدید دانش باز کردند و احساس کردم که علاوه بر زبان مادری، ابزار بیان جدیدی برای افکار، عواطف و احساسات خود پیدا کردهام. از نظری نقش بسیار مهم زبان و درک آن بهعنوان ابزار قدرت و بیانِ وجود خویش موضوع جالبی بود. همچنین میتوان ادعا کرد که این زبان است که شما را انتخاب میکند... بهزودی من شروع به نوشتن شعر به انگلیسی کردم و نوشتن به انگلیسی یک سفر اکتشافی بود.
به من گفتهاند که از جمله ویژگیهای شعر من که مورد توجه خوانندگان قرار گرفته است، زمینههای اجتماعی ـ سیاسی، تاریخی و فرهنگی آنهاست. من معتقدم که مردمی که اینطور میگویند در مسیر درستی قرار دارند زیرا من به تاریخ علاقهمندم و این علاقه طبعاً در شعرها نمود خواهد یافت. همچنین من بر این باورم که اشعارْ منعکسکننده برخی از ابعاد مثبت و منفی فرهنگِ من، تضاد بین سنت و تجدد و قوانین سانسور است که آزادی بیان را نادیده میگیرند و همینطور ظلمها و شکنجههایی که مردم در طی اعصار متحمل شدهاند، و همچنین وحشیگری و شکنجههایی که مردم در طول اعصار متحمل شدهاند. همچنین خواننده ممکن است آثار و نشانههایی بیابد از کارخانجات مدرن و عظیم و آسمانخراشهایی که دریاچهها، جنگلها و رودخانههایی را که روزگاری بکر و دستنخورده بودند نابود میکنند و نیز کودها و سموم دفع آفات که منبع آب و دیگر منابع طبیعی را آلوده میسازند.