کتاب صوتی کور سرخی اثر عالیه عطایی

داستان رنج و جنگ. کورسرخی را می‌توان داستان سرگذشت واقعی مردمان افغانستان و شهرهای مرزنشین ایران دانست. عالیه عطایی به عنوان نویسنده این کتاب، در قالب ۹ داستان، روایت زنانه‌ای از جنگ بیان می‌کند. عطایی که خود سال‌ها در مرز ایران و افغانستان زندگی می‌کرد، در این روایت‌ها داستان زندگی دختری کم سن و سال را بیان می‌کند که طی ۹ روایت، بزرگ و بالغ می‌شود. این کتاب که یکی از بهترین رمان‌های ایرانی است، خوانندگان را به یاد کتاب‌های سوتلانا آلکسیویچ می‌اندازد. این کتاب یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های نشر چشمه است و تاکنون به چاپ سوم رسیده است. کورسرخی نیز مانند بسیاری از نوشته‌های عطایی به مهاجرت می‌پردازد. مهاجرت برای افرادی که نه در این سوی مرز جای دارند و نه در سوی دیگر مرز.

درباره نویسنده کتاب کورسرخی

عطایی متولد سال ۱۳۶۰ است. وی افغانی تبار و ساکن ایران است و دوران کودکی خود را در مرز استان خراسان جنوبی گذرانده است. پس از گذراندن دوران کودکی، وی به بیرجند رفت و در آنجا به تحصیلات متوسطه پرداخت. عطایی مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه هنر تهران دریافت کرد. وی از نوجوانی علاقه بسیار زیادی به نویسندگی داشت و این موضوع باعث شد تا با انتشارات و روزنامه‌های مختلف مثل همشهری و مجله تجربه همکاری داشته باشد. منتقدان ادبی، عطایی را به عنوان یکی از تاثیرگذارترین زنان نویسنده در این عصر دانسته‌اند. اولین نوشته وی مگر می‌شود هابیل، قابیل را کشته باشد بودکه به عنوان مجموعه داستان در سال ۱۳۹۱ به چاپ رسید. کتاب دیگر وی کافورپوش است که جایزه مهرگان ادب را برای وی به ارمغان آورد. اکثر آثار وی در نهایت به موضوع مهاجرت و سختی‌های آن می‌پردازد.

چرا باید کتاب کورسرخی را بخوانیم؟

افغانستان کشوری هم مرز با ایران است که از نظر فرهنگی شباهت‌های زیادی با ما دارد. افغانستان در طی چهل سال گذشته همواره درگیر جنگ و نبرد چه به صورت داخلی و چه نبردهای خارجی بوده است. چهل سال جنگ چیزی بجز نکبت و عقب ماندگی برای مردم نجیب این سرزمین به همراه نیاورده است. چه زمان دکتر نجیب و کودتای کمونیستی وی، و چه زمان ظهور طالبان و جنگ ناتو در افغانستان، مردم این کشور همواره در رنج و سختی  مهاجرت بوده‌اند. این موضوع دستاویز نوشته عطایی است. عطایی در کتاب کورسرخی با قلمی شیوا و روان از رنج و جنگ گفته است. توصیفات کتاب جذاب هستند و خواننده را با خود همراه می‌کند، به گونه‌ای که انگار در میانه جنگ باید تصمیم بر مهاجرت با ماندگاری بگیرد. نثر روان و ملموس و بدون مرز است و تمام جنبه‌های انسانی و هویتی مهاجرت را در برگرفته است.

در بخشی از کتاب می خوانیم

بعد از سه روز و نیم سفر زمینی، بالاخره به تهران رسیدیم و من برای اولین بار تهران را از پشت وانتی دیدم، در فاصله جاده خاوران تا بیمارستان ساسان در بلوار کشاورز، شهری بزرگ و پر از ماشین و ساختمان‌های مدرن. بخش اعصاب و روان بیمارستان همیشه پر از فریاد و ناله و ضجه بود. مصدومان روانی جبهه را در دو سالن بزرگ پر از تخت خوابانده بودند و هر تخت با پرده‌ای آبی از بغلی جدا می‌شد. از روز سوم من اجازه داشت ساعت‌هایی کنار تخت پدرم بنشینم. راننده و پسر یعقوب خرکار برگشته بودند اما داوودی هنوز با ما بود. گاه چیزهایی به زبان کودکانه برای من توضیح می‌داد، مثلا این که گوش‌ها مهم‌اند و به مغز متصل‌اند و اگر صدایی بیشتر از تحمل‌شان به آنها تحمیل شود، آدم اینجور می‌شود.سال‌ها بعد که دکتری با دیدن نوار گوشم گفت عصب گوش میانی‌ام به نظر مادرزاد فلج است خودم خوب می‌دانشتم که مادرزاد نیست.

برای علاقمندان به این کتاب

اگر شما نیز از علاقمندان به این کتاب هستید، مطالعه کتاب‌های زیر را نیز به شما توصیه می‌کنیم:

صداهایی از چرنوبیل، سوتلانا آلکساندرونا الکسیویچ

این کتاب به حادثه چرنوبیل و تاثیر آن بر زندگی افراد مختلف پرداخته است. مینی سریال چرنوبیل تا حدودی با نگاه به این کتاب نوشته شده است.

هزار خورشید تابان، خالد حسینی

داستان این کتاب، داستان رنج و سختی مردم افغانستان در طی پنجاه سال گذشته است.

خالکوب آشویتس، هدر موریس

داستانی دردناک که به روایت هولوکاست و رنج مردم در آن دوران می‌پردازد.