کتاب توگو سگ سورتمه ای ‫ اثر جو ال ویلر نشر نادریان

امروزه مسابقه بزرگ دیگری که با سگ‌های سورتمه‌ای برگزار می‌شود، یوکن کوئست نام دارد. (مسافت پیاده‌روی آن از فربنکر تا وایت هورس در یوکن کادانا می‌باشد، یوکن واقع در شمال غربی کاناداست.) اما موارد زیادی در این بین تغییر کرده‌اند: موشرها می‌توانند در کمتر از ده روز پیاده‌روی کنند؛ آنها همراه خود غذا و لوازم مورد نیازشان را به شهرها می‌برند؛ موشرها به هیچ عنوان اجازه ندارند که در خانه‌های مردم روستایی استراحت نمایند؛ اما می‌توانند از امکانات مشترکشان با دیگر موشرها استفاده کنند؛ همه چیز نسبت به قبل سریع‌تر پیش می‌رود؛ و منابع و وجوهاتشان نیز افزایش می‌یابد. با این وجود، برخی چیزها هنوز عوض نشده‌اند. این مسابقه هنوز هم غیر- قابل پیش‌بینی‌ترین مسابقه جهان به شمار می‌رود، کولاک‌های کور کننده، دمای متغیر، شاخه‌های بیش از حد گرم، وجود بوفالو، گوزن و افرادی که به راحتی و با هرنوع ضمانتی می‌توانند وارد رقابت شوند که در نوع خود هرگز جالب توجه نبوده است. موشرها هنوز هم می‌توانند از سراسر جهان در این مسابقه حضور به‌هم برسانند و حتی شرکت نمایند. موشرها طبق انتخاب خود می‌توانند دراین مسابقه به‌آرامی یا به‌سرعت حرکت کنند. شرکت‌کننده‌ها دورتادور آتشی که روشن کرده‌اند، خاطرات خود را برای یکدیگر بازگو می‌کنند. و بهتر از همه چیز، این است که موشرها می‌دانند هر مسابقه فرصت بسیار خوبی است که فقط یک‌بار رخ می‌دهد و همه مردم دنیا درحال تماشای آنها هستند. اوه نه، این بهترین اتفاق نیست. طبق گفته‌ی موشرها بهترین اتفاق این است که آنها گروه‌های سگ خود را زیر ستارگان آسمان به پیاده‌روی می‌برند و تنها صدایی که به گوش می‌رسد، صدای پای سگ‌ها‌ی هاسکی بر روی مسیر پیاده‌روی و نیز صدای خش‌خش پای دوندگان سورتمه است. و هنوز هم چقدر یادآوری آن اتفاق نزدیک بود! چقدر باید سپاسگزار آن مرد- جو ردینگتون- باشیم که به رؤیایش ایمان داشت تا پایه‌های مسابقه را تحت هر شرایطی محکم نگاه دارد؛ و چشمگیرتر از آن، جو با انجام این کار یکی از بزرگترین میراث گذشته را که همان سگ سورتمه‌ای در جهان است، برای شما، من، آمریکا و کل جهانیان آزاد کرد.