کتاب همه چیز باطل است اثر مارک منسون نشر اختران

طبق اساطیر یونان باستان، یکی بود یکی نبود، روی زمین غیر از نرینه جماعت هیچ کس نبود. مردها صبح تا شب می خوردند و می نوشیدند و نه از ابهام و عدم قطعیت و خشم و حسرت خبری بود نه از شور و شیدایی و شیفتگی. بعد خدایان دیدند چنین اوضاع و احوالی بفهمی نفهمی حوصله سر بر شده، و تصمیم گرفتند زن را خلق کنند. همه شان هر چه توانایی و کلک در چنته داشتند نثار کردند، و خانم پاندورا آفریده شد. خدایان وقتی می خواستند پاندورا را بفرستند زمین، جعبه ای دادند دستش و تأکید کردند که این جعبه به هیچ وجه نباید باز شود. و خب، طبعاً یکی برداشت جعبه را باز کرد و هرچه شر و بدی در جهان است ریخت بیرون: مرگ، بیماری، نفرت، حسادت، و تویییتر. خلاصه، دیگر به نظر می رسید که باطل اباطیل، همه چیز باطل است و جهان تباه اندر تباه شده. تا اینکه، کاشف به عمل آمد کف جعبه چیزی درخشان و زیبا به جا مانده: امید. از افسانه ی جعبه ی پاندورا تفسیرهای زیادی شده. پذیرفته شده ترین شان این است که خدایان ما را با این مصیبت ها مجازات کردند، و در عین حال پادزهرش را هم در اختیارمان گذاشتند: امید. اما تفسیر دیگری هم از این افسانه می شود کرد: اگر فرض کنیم امید همین طوری فقط توی آن جعبه جا مانده و چیزی نیست جز نوع دیگری از شر، آن وقت چی؟ چون همین امید که به زندگی ما معنا می بخشد در عین حال ما را به بندگی، و تاب آوردن بندگی، می کشاند. همین امید که موجب کارهای «قهرمانانه» می شود منشأ جنگ ها، کشتارها، و ستگری هاست. همین امید که دل آدم ها را به یکدیگر نزدیک می کند پدیدآورنده ی دوگانه ی «ما-خیر» دربرابر «آن ها- شر» است. نیست؟ این کتاب تلاشی است برای درک اینکه زندگی بدون امید چگونه خواهد بود. چگونه می توان از این دور باطل امیدواری و ناامیدی رَست، فراسوی امید و ناامیدی زیست، و اخلاقی زیست، و شورمندانه زیست. به آن بدی ها هم که خیال می کنی نیست. راستش، احتمالاً خیلی هم بهتر است از اینکه عمری بیهوده صرف کنیم اندر امیدواری.