پیامبرْ مردم را از یک الوهیتِ خیالی رهاند. برای نخستین بار در تاریخْ اندیشه را به نیکوترین شکل آزاد کرد و از ویرانۀ بتها راهی به علم گشود. دیگر دریاها، کوهها و ستارگان حریمهایی نبودند که فکرْ فقط با زنجیرهای سنگینی از قداست میتوانست به آنها نزدیک شود.
پیامبر مسلمین را به فراگیری علم خواند تا آن را برای خیر آدمی به کار گیرند. آنها را به باز کردن قفلهای طبیعت به یاری تأمل و تجربه فراخواند. دستور داد تا «علم بیاموزند حتی اگر در چین باشد.»