کتاب جنبش دانشجویی جلد 1 اثر حمید شوکت نشر نامک

کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی (اتحادیه ملی) در اوج موفقیت دوران موجودیت خود در نیمه اول دهه هفتاد میلادی، تنها سازمان سیاسی ایرانی بود که معروفیت جهانی داشت. هیچ یک از سازمان‌های سیاسی اپوزیسیون در خارج از کشور که حزب توده، جبهه ملی و گروه‌های مدافع جمهوری توده‌ای چین نمونه‌های آن بودند، اهمیت کنفدراسیون را کسب نکردند. کنفدراسیون در محافل غرب نماد مبارزه برضد رژیم شاه بود و وجهه‌ای غیرقابل انکار داشت. آن سازمان در اوج شهرت خود مهمترین منبع خبری و نیروی اعمال فشار بر حکومت ایران محسوب می‌‌شد. واقعیات مربوط به وضع زندانیان سیاسی، شکنجه، اعدام و نقض حقوق بشر در ایران را در سطح جهانی افشاء و برملا می‌‌کرد. به جرأت می‌‌توان گفت که پس از جنگ دوم جهانی، هیچ یک از جنبش‌های دانشجویی، معروفیت، وجهه و اهمیت کنفدراسیون را کسب نکردند. دریافت پیام از جبهه آزادی‌بخش ویتنام و جنبش فلسطین به هنگام برگزاری کنگره‌های کنفدراسیون، دیگر روالی عادی به شمار می‌‌رفت. کنفدراسیون آنقدر نیرو و اعتماد به نفس کسب کرده بود که پس از حادثه المپیک مونیخ در سال (۱۹۷۲) که به ممنوعیت سازمان دانشجویان و کارگران فلسطینی در آلمان غربی انجامید، قیمومیت دفاع از آن دو سازمان را بر عهده گرفت. کنفدراسیون در اکثر شهرهای جهان که دانشجویان ایرانی در آن تحصیل می‌کردند، شعبه داشت و از دهلی نو در هندوستان تا مونترال در کانادا به تظاهرات، اعتصاب غذا، اشغال سفارتخانه‌ها و مراکز تبلیغاتی رژیم دست زد. فعالیت‌هایی که در رسانه‌های گروهی و افکار عمومی غرب بازتابی گسترده داشت. اوج این فعالیت‌ها، تبلیغات گسترده‌ای بود که آن سازمان در اعتراض به برگزاری جشن‌های(۲۵۰۰) ساله شاهنشاهی برپا کرد و از آن طریق موفق شد با بسیج افکار عمومی، مانع سفر شماری از رهبران سیاسی و شخصیت‌های اجتماعی و فرهنگی غرب که به جشن‌ها دعوت شده بودند، گردد. اقدامی که در خنثی کردن تبلیغات رژیم شاه در جهان غرب تأثیری قابل توجه داشت.