فیدیبو نماینده قانونی نشر چشمه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب هنر همچون درمان

کتاب هنر همچون درمان

نسخه الکترونیک کتاب هنر همچون درمان به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب هنر همچون درمان

دنیای مدرن، هنر را خیلی مهم می‌داند ــ چیزی نزدیک به ‌معنای زندگی. شاهد این احترام و توجه را می‌توان خیلی جاها دید: افتتاحیه‌ی موزه‌های جدید، هدایت منابع چشمگیر دولتی به ‌سمت تولید و نمایش هنر، تمایل حامیان هنر به افزایش دسترسی به آثار (به‌ویژه برای کودکان و گروه‌های اقلیت)، قدر و منزلت نظریه‌ی هنر آکادمیک و قیمت‌گذاری‌های هنگفت بازار هنر. با وجود همه‌ی این‌ها، مواجهه‌ی ما با هنر ممکن است همیشه به‌ آن خوبی که باید نباشد. شاید موزه‌ها و نمایشگاه‌های بسیار معتبر را با حالی بی‌تفاوت یا حتا گیج‌وگم ترک کنیم و احساس بی‌کفایتی به ما دست دهد و شگفت‌زده با خودمان بگوییم چرا آن تجربه‌ی تحوّل که منتظرش بودیم برای‌مان رخ نداد. طبیعی است که خودمان را سرزنش کنیم و فکر کنیم مشکل از نداشتن دانش کافی یا بی‌بهره‌ بودن از ظرفیت احساسی لازم است. این کتاب چنین استدلال می‌کند که مشکل عمدتاً در شخص نیست، در شیوه‌ای است که نهادهای هنری به هنر فکر کرده، آن را می‌فروشند یا ارایه می‌کنند. از آغاز قرن بیستم رابطه‌ی ما با هنر تضعیف شده است چون عمیقاً و به ‌شکل نهادینه‌شده‌ای از پاسخ دادن به سؤالِ «هدف هنر چیست؟» اکراه داریم. این سؤالی است که کاملاً غیرمنصفانه، عجولانه، نامشروع و کمی گستاخانه به‌نظر می‌رسد.

ادامه...
  • ناشر نشر چشمه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 8.01 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۵۲ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب هنر همچون درمان

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



هنر به مثابه ابزار

هنر هم مانند دیگر ابزارها قادر است توانایی های ما را به فراتر از آن چیزی گسترش دهد که طبیعت در ابتدا در اختیارمان قرار داده است. در این باب، هنر برخی از ضعف های مادرزادی ذهنی، و نه جسمیِ ما را جبران می کند، ضعف هایی که می توانیم آن ها را نقص های روان شناختی بنامیم.
پیشنهاد کتاب حاضر این است که هنر (مقوله ای که آثار طراحی، معماری و پیشه وری را در برمی گیرد) رسانه ای درمانی است که می تواند به هدایت و ترغیب و تسلّیِ بینندگانش کمک کند و آن ها را قادر سازد نسخه های بهتری از خودشان باشند.
ابزارْ بسط بدن است که به دلیل نقصی در آرایش جسمانی مان به آن نیاز داریم و باعث می شود آرزویی به حقیقت بپیوندد. چاقو واکنشی است به نیاز ما، و نیز ناتوانی ما، برای بریدن. بطری واکنشی است به نیاز ما، و نیز ناتوانی ما، برای حمل آب. برای کشف هدف هنر باید بپرسیم چه چیزهایی هست که باید با ذهن و احساسات مان انجام دهیم اما در انجامش مشکل داریم. هنر به کدام نقص های روان شناختی ممکن است کمک کند؟ هفت نقص تعریف شده است و در نتیجه، هفت کارکرد برای هنر. مسلماً چیزهای دیگری هم هست، اما این ها از همه رایج تر و متقاعدکننده تر به نظر می رسند.

روش شناسی

هفت کارکرد هنر

۱. به یاد آوردن

با حافظه آغاز می کنیم: چیزها را به راحتی به یاد نمی آوریم. ذهن ما به طرز دردسرسازی تمایل دارد اطلاعات مهم را به فراموشی بسپارد، چه اطلاعات مربوط به وقایع و چه اطلاعات حسی.
نوشتن واکنشی است آشکار به پیامدهای فراموشی؛ هنر دومین واکنش بنیادی است. داستان مهمی درباره ی نقاشی هست که به همین انگیزه می پردازد. پلینی بزرگ(۱) (پلینیوس)، مورخ رومی، داستانی نقل می کند که بارها در آثار هنری قرن هجده و نوزده اروپا از آن استفاده کرده اند: زوج جوانی که بسیار عاشق یکدیگر بودند به ناچار باید از هم جدا می شدند؛ در نتیجه، زن تصمیم گرفت خطوط سایه ی معشوقش را بکشد. زن از ترس از دست دادن معشوق با استفاده از نوک یک تکه چوب نیم سوخته طرحی در گوشه ی یک قبر کشید. اجرای رنو(۲) از این صحنه بسیار تلخ است. آسمانِ آرام غروب به پایان آخرین روز این زوج باهم اشاره دارد. پسر چپق روستایی اش را که نشان سنتی چوپان هاست با سربه هوایی در دست دارد، درحالی که در سمت چپ سگی به زن نگاه می کند که وفاداری و سرسپردگی را به یادمان می آورد. زن تصویری می کشد تا وقتی که مرد رفته بتواند او را واضح تر و با قدرت بیشتر به خاطر بسپارد؛ شکل دقیق بینی اش، آن شکلی که طره ی مویش فر خورده است، انحنای گردنش و برآمدگی شانه اش جلوِ چشمش باشد؛ آن وقتی که مرد کیلومترها دورتر در درّه ای سبز مشغول مراقبت از حیواناتش است.
اصلاً مهم نیست که آیا این تصویر تفسیر دقیقی از منشا هنر تجسمی هست یا نه. بینشی که ارایه می دهد بیشتر به روان شناسی مربوط است تا به تاریخ باستان. رنو پرسشی بزرگ را مطرح می کند؛ چرا هنر برای ما مهم است؟ ــ به جای این که به این معمای کوچک تر بپردازد که اولین تلاش های تصویری چه بوده است. پاسخی که او می دهد اهمیت زیادی دارد. هنر به ما کمک می کند کاری را به انجام برسانیم که در زندگی مان از اهمیت بسیاری برخوردار است: چسبیدن به چیزهایی که دوست شان داریم، وقتی که از دست رفته اند.
تمایل مان به عکس گرفتن از اعضای خانواده را در نظر بگیرید. نیاز به برداشتن دوربین از آگاهی مضطربانه مان نسبت به ضعف شناختی برمی آید که از گذر زمان داریم: این که تاج محل، پیاده روی در حومه ی شهر و از همه مهم تر، قیافه ی دقیق بچه ی هفت ساله و نُه ماهه را موقعی که روی فرش اتاق نشیمن نشسته است و خانه لگو می سازد فراموش خواهیم کرد.
اما آن چه نگران فراموش کردنش هستیم کاملاً خاص است. صرفاً درباره ی شخص یا تصویری در معرض فراموشی نیست؛ ما می خواهیم آن چه را واقعاً برای مان مهم است به یاد بسپاریم و مردمی که آنان را هنرمندان خوبی می دانیم، تا حدی، کسانی هستند که به نظر می رسد به درستی تصمیم گرفته اند چه چیز را به یاد بسپارند و چه چیز را پشت سر رها کنند. در تصویری که رنو از نقاشی ارایه می دهد آن چه زن می خواهد به ذهن بسپارد صرفاً شکل کلی معشوقی نیست که دارد می رود. او خواهان چیزی پیچیده تر و گریزان تر است: شخصیت و ماهیت وجودی او. برای دسترسی به این هدف، یک شی هنری نیازمند سطح خاصی از پیچیدگی است. چیزهای زیادی از یک نما، شخص یا مکان را می توان ضبط کرد، اما بعضی از آن ها مهم تر از بعضی دیگرند. زمانی یک اثر هنری را، که ممکن است یک عکس خانوادگی باشد، موفق قلمداد می کنیم که بتواند عواملی را برجسته کند که ارزشمندند، اما حفظ آن ها دشوار است. ممکن است بگوییم اثر هنری خوب نبض مفهوم را در دست می گیرد، درحالی که نسخه ی بد آن، اجازه می دهد محتوایی از دست برود؛ هر چند نمی توان انکار کرد بالاخره چیزی را به یادمان می آورد. این نسخه ی بد یک یادگاری توخالی است.



ما فقط به مشاهده ی او نمی پردازیم، می فهمیم چه چیز اوست که مهمش کرده
۱. یوهانس فرمیر، زن آبی پوش در حال خواندن نامه، حدود ۱۶۶۳

یوهانس فرمیر(۳) شایسته ی جایگاهی است که به عنوان یک هنرمند بزرگ کسب کرده است، دقیقاً برای این که می داند چه طور جزئیات لازم را ارج نهد. زنی که در زن آبی پوش در حال خواندن نامه(۴) به تصویر کشیده اغلب جور دیگری بوده است؛ مثلاً خسته، عصبانی، مشغول، خجالت زده یا در حال خندیدن (۱). احتمالاً راه های بسیاری برای تصویر کردن «او» بوده است، اما فرمیر موقعیت و لحظه ی خاصی را برگزیده است؛ هنگامی که ناخودآگاه غرق در فکر شخص یا چیز دوری است. فرمیر با خلق فضایی از سکون شدید توانایی زن در مجذوب شدن را منتقل می کند. شیوه ای که نامه را در دستانش گرفته منحصربه فرد است: تا حدی مشت هایش را گره کرده، درحالی که دیگران احتمالاً نامه را با انگشتان باز می گیرند. شاید این ادامه ی دست وپاچلفتی دوران کودکی باشد. می توانیم جدیت آرام و خاموشش را در کشش ملایم دهانش هنگام خواندن ببینیم. فرمیر ما را تشویق می کند به دقت به این قسمت از صورتش نگاه کنیم؛ این گونه که چهره اش را مقابل نقشه ای قرار می دهد که رنگش بسیار شبیه رنگ چهره ی زن است؛ انگار که ذهنش جایی در داخل خود نقشه باشد. شاید این نور روشن کمی شبیه ذهنش باشد که ممکن است با روشناییِ احساسیِ واضح و پیوسته ای کار کند. فرمیر بطن شخصیت مدلش را به تصویر می کشد. نقاشی او ثبت صرف یک شخص نیست؛ تصویر او در یک حالت مخصوص به خودش است.



هنر نوع خیلی پیچیدهای از سطل است
۲. جان کانستبل، طرح ابرهای سیرس(۵)، حدود ۱۸۲۲

هنر راهی است برای حفظ تجربیاتی که مثال های گذرا و زیبای فراوانی از آن وجود دارد و ما برای نگه داشتن شان به کمک نیازمندیم. می توان آن را با حمل آب و ابزاری که برای حملش به ما کمک می کند مقایسه کرد. یک روزِ بادیِ فروردین ماه را در پارک تصور کنید. به ابرها نگاه می کنیم و تحت تاثیر زیبایی و ظرافتشان قرار می گیریم. جدایی شان از هیاهوی زندگی روزمره ی ما لذت بخش است. ذهن مان را به ابرها می سپاریم و برای مدتی از دغدغه های مان رها می شویم و در فضای وسیع تری قرار می گیریم که شکوهِ های بی پایان منیّت مان را آرام می کند. طرح های جان کانستبل(۶) از ابرها ما را دعوت می کند که بیشتر از اندازه ی معمول بر تنوع ابرها در رنگ و در شیوه ی گِردهم جمع شدن شان تمرکز کنیم (۲). هنر از پیچیدگی ها می کاهد و به ما کمک می کند که، هر چند مختصر، بر معنادارترین جنبه ها تمرکز کنیم. کانستبل در طرح هایش از ابرها انتظار نداشت ما چندان درگیر مسائل هواشناسی شویم. ماهیت دقیق یک کومولونیمبوس مسئله نیست. او دوست داشته بار عاطفی این درام بی صدا را که هر روز بر فراز سرِ ما در جریان است تشدید کند، آن را برای ما در دسترس تر کند و تشویق مان کند آن جایگاه درخوری را به آن اعطا کنیم که سزاوارش است.

نظرات کاربران درباره کتاب هنر همچون درمان

لیوان ونیزی به خاطر ضعفش عذر‌خواهی نمی‌کند... این‌طور نیست که سازنده‌اش می‌خواسته چیزی سخت و محکم بسازد اما به طرز احمقانه‌ای به چنین چیزی رسیده که به دست یک بچه یا از روی دست‌و‌پا چلفتگی ممکن است شکسته شود. شکننده است و به‌راحتی آسیب می‌بیند چرا که در جست‌وجوی شفافیت است و در آرزوی پذیرش آفتاب و نور شمع در اعماق خویش
در 2 سال پیش توسط P D
دارم میخونم شد...قلم دوباتن رو دوست دارم
در 2 سال پیش توسط زهرا
#بایلدا-کتاب-بخونیم‌‌‌‌‌ تو صفحه اینستا گرام یلدا جون میخواییم باهماین کتاب رو بخونیم @yaldaarta
در 9 ماه پیش توسط حمیده سرخیل
کتاب سیر عشق از همین نویسنده رو انقد نذاشتین تا رفتم نسخه چاپیشو خریدم. دوبار درخواست داده بودم. مشتری مدار نیستید
در 9 ماه پیش توسط nil...ari
متاسفانه برخی از آثار هنری که توضیح داده شده و در کتاب دارای تصویر است در این نسخه‌ی الکترونیکی که من خریدم وجود نداره و این خیلی بده .
در 7 ماه پیش توسط sha...akb
لطفا کتاب هنر چگونه زندگی شما را دگرگون می کند از همین نویسنده رو بذارید ممنون
در 11 ماه پیش توسط zah...067
چقدر رفتن به صفحه بعد سخته.کاشکی یک فکری برای این مشکل میکردین
در 6 ماه پیش توسط نازنين سعيدي
از اون جایی که افتضاح نقاشی میکشیدم، هرجا بویی از هنر میداد نمیرفتم، اما به حادثه ای این کتاب رو خوندم و الان دیدگاهی متفاوت درباره ی هنر دارم. هنر در مفهوم سنتی بوم و رنگ و مجسمه را تداعی میکنه اما در دیدگاه آقای دوباتن ارزش های هنر که زیبایی و تلاش صبورانه برای یک زندگی بهتر است، باید در زندگی معمولی ما، کارهای پیش پا افتاده ما و شغل ما جریان داشته باشه. هنر درمان ضعف و نقص های بشریت است. چه چیزی بهتر از این که می توانیم با تعمق در آثار هنری به نقص های روانشناختی خود پی ببریم، حوصله و صبوری را به عنوان یک فضیلت اجتماعی یاد بگیریم و روابط بهتری در درازمدت تجربه کنیم.
در 7 ماه پیش توسط جاوید توانا
من کتاب هنر چگونه میتواند زندگی شما را دگرگون کند رو بهتون پیشنهاد میدم از همین نویسنده... 👌🏻
در 1 سال پیش توسط ma....376
این کتاب با نان «هنر چگونه میتواند زندگی ما را دگرگون کند؟» هم ترجمه شده
در 2 ماه پیش توسط neg....nr