فیدیبو نماینده قانونی نشر نشانه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب پابلو پیکاسو مردی که دوزخ را نقاشی کرد

کتاب پابلو پیکاسو مردی که دوزخ را نقاشی کرد

نسخه الکترونیک کتاب پابلو پیکاسو مردی که دوزخ را نقاشی کرد به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب پابلو پیکاسو مردی که دوزخ را نقاشی کرد

آرنی گرینبرگ اهل مونترال (کانادا)ست و به مدت سی سال هنر تدریس کرده و کتاب نوشته است. وی علاوه بر نوشتن رمان‌ها و نمایشنامه‌های گوناگون، در برنامه‌ریزی و تولید صدها ساعت برنامه‌ی تلویزیونی، به خصوص برای جوانان، نیز فعال بوده. ذهن‌مشغولی‌های او علاوه بر فعالیت‌های آموزشی، مسائل محیط زیست، جنبه‌های خلاقه‌ی دهه‌ی دوم قرن بیستم و نیز مشکلات اجتماعی بوده که در همه‌ی آثارش بازتاب یافته است. پابلو: مردی که دوزخ را نقاشی کرد بازسازی کارگاه هنری پیکاسوست و ما شنونده‌ی تئوری‌های او درباره‌ی هنر، زیبایی، طبیعت، دوستی، عشق، رنگ، سیاست و بسیاری مسائل هنری و شخصی دیگر هستیم. از طریق نقل قول‌های مستقیم، بار دیگر اصل سخنان این هنرمند بزرگ را، وقتی با کسانی که برایش اهمیت داشته‌اند صحبت می‌کند، می‌شنویم. با گرترود اشتاین، فرناند اولیویه، ماکس جکوب، گیوم آپولینر، حییم سابارته، فرانسواز ژیلو و ژاکلین روک آشنا می‌شویم. حرف‌هایش را درباره‌ی عشق، ترس‌ها و اضطراب‌هایش می‌شنویم. از طریق این صفحات کلماتش دوباره زنده می شوند و شناختی تازه از این هنرمند نابغه پیدا می‌کنیم. شخصیت قدرتمند و فوق‌العاده‌اش، انسانیتش و غرایز حساس‌اش را می‌شناسیم. پیکاسو در طول زندگی‌اش با آفرینش جهان نوینی از هنر نقاشی، که هر گونه شکل و فرم قابل تصور را دربرمی‌گرفت، ابعادی باور نکردنی به عرصه‌ی هنر جهان بخشید. از طریق این نمایشنامه، افکار و گفته‌هایش زندگی دوباره می‌یابند.

ادامه...
  • ناشر نشر نشانه
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 1.36 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۱۲ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب پابلو پیکاسو مردی که دوزخ را نقاشی کرد

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



پیشگفتار

«وقتی نقاشی می کنم، موضوع من باید نشان بدهد چه چیزی را یافته ام و نه به چه چیزی نگاه می کنم.»

دنیای هنر بدون پیکاسو چه می بود؟ موقعیتی که او در قرن بیستم کسب کرد، تالی ندارد. هیچ نقاشی، احتمالاً در هیچ دوره ای، تا این حد پرکار و پر بار نبوده. بنیانگذار جنبش های بسیار بود و در بسیاری دیگر شرکت کرد. در سبک های امپرسیونیسم، پُست امپرسیونیسم، کوبیسم، آبستره، و سوررئالیسم استاد شد. فُرم های لوترک، ون گوگ، اِل گرکو، سزان، دِگا، رافائل و حتی مجسمه های افریقایی را جذب کرد. با همکاری دوستش ژرژ براک، کوبیسم را کشف کرد. با قالب جدید هنرش مسیر هنر را در فرانسه، اروپا و سراسر جهان به کلی دگرگون کرد. تاثیر انقلاب کوبیسم فراتر از مرزهای نقاشی رفت. نحوه ی نگاه کردن ما را به اشیا به کلی تغییر داد. این برداشت جدید، دست کم تا حدودی، از تحسین و ارادت پیکاسو به سزان تکامل یافت. او بود که برای نخستین بار اعلام کرد همه چیز ترکیبی است از استوانه، مخروط و کره. نام سزان برای پیکاسو مسحورکننده بود. نشانه هایی از آثار استاد بزرگ، در بوم های اولیه و نیز آن هایی که در اواخر عمر کشید، وجود دارد.
عطشی سیری ناپذیر برای آفرینش داشت و لاجرم هر شیوه ی ممکن را به کار گرفت؛ نقاشی، طراحی، کنده کاری، لیتوگرافی، مجسمه سازی و سفالگری. صنعتگر و طراح بود با استعداد فوق العاده، مانند ده هنرمند در یک جسم بود.

هر چند برای یک اسپانیایی استقرار در فرانسه دشوار است، پیکاسو هم مانند گرترود اشتاین، احساس کرد آن جا، «مکانی بود که باید در آن می بود.» مقصد نهایی جستجوی فضایی مناسب برای تکمیل قدرت خلاقه اش بود. هر چند از همه و هر چیزی در اطرافش تقلید کرد، بیش و پیش از هر چیز یک مستقل باقی ماند.

رسیدنش به کوبیسم حاکی از رشد این ادراک بود که قرن بیستم به هنری متفاوت نیازمند است. سزان و ماتیس شاید دیدی قرن بیستمی داشتند ولی تنها شناخت واقعیت پیکاسو کاملاً مدرن و مدام در جهت قرن بیستم بود. او می خواست واقعیت جدیدی را از ساختارشکنی فرم های سنتی قدیمی تر بیافریند. قالب ها و زبان قرن نوزدهم کهنه و بیهوده شده بود.

قدیس نبود. حتی او را ماکیاولی گونه خوانده اند، به ویژه در رابطه اش با زنان. شخصیت دشواری داشت و زندگی با او آسان نبود. شوخی می کرد و سر به سر می گذاشت ولی در مورد جزئی ترین چیزها بحث و جدل می کرد.
شاید همین ویژگی باعث جدایی اش از فرانسواز ژیلو(۱۰) شد، که وقتی او را ترک کرد بچه هایش را هم با خود برد.

سبک هایش با زنانش تغییر می کرد. عشق نخستین او فرناند اولیویه(۱۱) بود. بعدتر با اُلگا کوکلووا(۱۲)، یک بالرین روس، ازدواج کرد. پس از آن، مارسل هامبر(۱۳)، اِوا (زیبای من)، که فوت کرد، و ماری ترز والتر(۱۴)، که در ۱۹۳۵ دختری برایش به دنیا آورد، شریک زندگی او بودند. در این زمان پیکاسو پنجاه و پنج ساله بود. هر چند ماری ترز و پیکاسو در سال های بعد در آپارتمان های مجزا زندگی می کردند (سال هایی که پیکاسو با دورا مار(۱۵)، فرانسواز ژیلو و ژاکلین رُک(۱۶) روابطی داشت) ولی ماری ترز همچنان به پیکاسو وفادار ماند.

پیکاسو در پانزده سالگی نقاشی های واقعگرایانه می کشید. در بیست سالگی مردم فقیری را که در ساحل دریا زندگی می کردند نقاشی می کرد؛ و چند سال بعدتر دست های غمگین و آکروبات ها را مدل قرار داد؛ نمادهایی عاطفی از فلاکت. در سال های پیش و بعد از جنگ جهانی اول شروع کرد به تکه تکه کردن شکل های واقعی که منجر به خلق کوبیسم شد؛ در پایان جنگ کارهای آبستره اش به تزئینات شاد و بازگشت به واقعگرایی بدل شد. در دوران جنگ یک رشته نقاشی از گاوبازی کار کرد که گاو نر نماد قساوت و گاوباز نماد آزادی و اسب نمادی از نظاره گر معصوم بود، و تماشاچیان کسانی بودند که تماشاگرند و دخالتی نمی کنند.

تنها نقطه ضعفی که می توان به پیکاسو نسبت داد، افسردگی­ای است که در سال ۱۹۳۵ مبتلایش شد. در دو سال بعد به ندرت نقاشی کرد، تقریباً هیچ. با اولگا دورانی توفانی گذراند. کوشید بنویسد، ولی با موفقیت اندک. در ۱۹۳۷ به کار و خلاقیت بازگشت، از جمله کارهایش در این زمان گوئرنیکاست.

نظرات کاربران درباره کتاب پابلو پیکاسو مردی که دوزخ را نقاشی کرد

چه باید کرد؟
در 3 هفته پیش توسط
کسی نظری در مورد کتاب نداره؟؟؟ مننون میشم ما رو‌راهنمایی کنید.
در 1 ماه پیش توسط
چقدر حیف که برداشتین این طرح خوب رو😐
در 12 ماه پیش توسط
ممنون
در 12 ماه پیش توسط
ممنون از طرحهای رایگان کتاب
در 12 ماه پیش توسط